خطور دهد و ركوع و سجود را ايماءً كند ( يعنى با اشارهء سر ركوع و سجده نمايد ) و اگر ايماء نمىتواند با بستن چشم قصد ركوع و سجود كند و با باز كردن آنها قصد سر برداشتن از ركوع و سجده نمايد ؛ و اگر در گل و باتلاق فرو رفته يا غرق شده بايد نماز خود را إيماءً بخواند ؛ و اگر مسافر است يا خوف دارد شكسته ، و الّا بايد غريق و موتحل نماز را تمام بخواند ؛ اگر مىتواند به زبان و الّا به قلب بخواند و ركوع و سجود را بايد ايماءً بجاى آورد .
كيفيت نماز خوف
و امّا نماز خوف و مطارده كه در هنگام جنگ اتّفاق مىافتد : اگر جماعت مسلمين خوف دارند از اتمام نماز چهار ركعتى ، بايد دو ركعت نماز خوف گزارند . اگر ممكن است قسمتى از لشكر موقتاً دفع كفّار كنند ، در اين صورت بايد دو دسته شوند : دستهء اوّل با امام نماز را شروع كنند و يك ركعت با امام نماز را بجاى آورند و با خود در نماز اسلحه نيز بردارند ، و دستهء ديگر به پاسبانى و محافظت اين دسته و اموال مسلمين مشغول شوند ؛ همين كه امام براى ركعت دوّم برخاست ديگر حمد و سوره نخواند بلكه فقط بايستد و آن دستهء اول فرادا يك ركعت ديگر خود را بجاى آورند و نماز را تمام كرده سلام نماز را بگويند و بروند به پاسبانى مشغول و در دفع دشمن بكوشند ، و دستهء ديگر كه تا به حال به پاسبانى مشغول بودند بيايند و با امام وارد جماعت شوند ، و امام مشغول خواندن حمد و سورهء ركعت دوّم خود گردد ( اين دسته نيز بايد هنگامى كه وارد مىشوند سلاح با خود داشته باشند ) امام چون ركعت دوّم خود را خواند و سر از سجدهء دوم برداشت تشهّد نخواند ، بلكه همينطور فقط بنشيند و اين دستهء دوم برخيزند و ركعت دوّم خود را فرادا بجاى آورند ، و هنگامى كه سر از سجده برداشتند امام مشغول خواندن تشهّد و سلام گردد و اين طائفه با امام تشهّد و سلام بگويند و از نماز خارج شوند ؛ بنابراين گروه اوّل با تكبير امام داخل در نماز شدند و گروه دوّم با تسليم امام از نماز خارج شدند .