بسم الله الرّحمن الرّحيم
و الصّلاة على محمّد و آله الطّاهرين
و لعنة الله على أعدائهم أجمعين من الآن إلى قيام يوم الدّين
قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ ، الَّذينَ هُمْ فى صَلاتِهِمْ خاشِعُون . [ 1 ]
در اين آيهء مباركه « فلاح » را كه عبارتست از رستگارى مطلق و فائز شدن در نتيجه ، اختصاص به مؤمنينى داده است كه در نماز خود خشوع دارند ؛ يعنى دلهاى آنها اتّصال با انوار ملكوتى نموده ، توجّه شديد آنها به خدا و عظمت و جلال او موجب شكستگى دلهايشان گشته است . اين دسته از مردمند كه نجات و سعادت از آنِ آنهاست ، ولى بقيّهء مردم به هر صورت و كيفيّتى كه باشند از سعادت محروم و دست آنها از تجارت سودمند عالم حيات بدون نتيجه و خالى خواهد بود .
بشر تا وقتى كه به ذكر خدا دلش آرام نگرفته است اعتقاد واقعى به ثبات و ابديّت او ندارد ، و طبعاً غير او را ابدى مىداند ؛ گرچه لفظاً و تصوّراً بگويد غير از خدا ابدى و باقى نيست ، ولى عملًا در تكاپوى وصول به زخارف دنياست ، و اين
هامش
[ 1 ] سوره المؤمنون ( 23 ) آيه [ 1 ] و 2 : [ براستى كه مؤمنان رستگار شدند ، آنان كه در نمازشان خشوع دارند . [