همواره به حساب خويشتن رسيدگى ميكنند و نفس خود را به سختى مىاندازند ، ديدگانشان ميخوابد در حالى كه دلهايشان بيدار است ، چشمانشان گريان و قلوبشان به ياد خدا است ، در زمانى كه ساير مردم از غافلين محسوب ميشوند آنان از ذاكرين خدا به حساب مىآيند ، در اوّلين مرحلهاى كه نعمت به آنان ، روى آورد خدا را مىستايند ، و هنگام پايان آن وى را سپاسگزارى ميكنند ، دعاى آنان به درگاه خدا بالا ميرود و گفتارشان در محضر كبريائى مسموع مىباشد ، فرشتگان بوجود آنان خوشوقتند ندايشان در اطراف حجابهاى عرش الهى دور مىزند ، پروردگار دوست دارد كه صداى آنان را بشنود همچنان كه اشتياق شنيدن سخن فرزندش را دارد ، به اندازه يك چشم بهم زدن از خدا اعراض نميكنند
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 302
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص٣٠٢