هنگامى كه در مقابل من مىايستند ، همچون بناى محكمى كه در آن رخنهاى پديدار نيست ، در دل آنان شوق و توجّهى نسبت به مخلوق مشاهده نميكنم ، بعزّت و جلالم سوگند ، آنها را در يك زندگانى پاك زنده ميگردانم ، در آن هنگامى كه جانهايشان از بدنشان مفارقت كند ، بر روى آنان درهاى رحمت آسمان را مىگشايم و عموم پردههائى كه در زير عرشم قرار گرفته است بر طرف ميكنم ، فرمان مىدهم به بهشت كه خود را زينت كند و به حور العين امر ميكنم كه خويش را آرايش نمايند ، به فرشتگان ميفرمايم كه درود فرستند و سلام دهند ، به درختان بهشتى الهام مىكنم كه ميوه ببار آورند ، و به ميوههاى جنّت كه آويزان گردند ، . . .
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 304
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص٣٠٤