و اگر كسى از وى عذر خواهى كند ، معذرتش را نمىپذيرد ، در مقام فرمانبردارى از پروردگار ، سست عنصر و در مورد معصيت خدائى دلاور است ، در حالى كه اجل و مرگش نزديك است آرزوى دورى در سر مىپروراند و هيچ گاه به حساب خودش رسيدگى نميكند ، بهرهاش به ديگران اندك است و گفتار و سخنش بسيار ، از خدا چندان هراس ندارد و در مقام شكمچرانى خوشوقت است ، اهل دنيا مردمى هستند كه در نشيب زندگى سپاسگزار خداوند نيستند و در هنگام بلا و گرفتارى شكيبائى نميورزند ، عطاى بسيار مردم به نظرشان كم ميرسد و به آنچه كه انجام ندادهاند خود را مىستايند و بدان چه در آنها وجود ندارد ادّعاء مىكنند ، كلام خود را به پايان نميرسانند بديهاى مردم را يادآور مىشوند و نيكيهاى آنها را پنهان ميكنند . . .
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 300
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص٣٠٠