ثانياً غذاى انسان بايد از " طيّبات " تهيّه شده باشد . بر اين اساس ، انسان نبايد غذاهايى را كه طبع توده مردم از آنها نفرت دارد و يا اسلام ، خوردنِ آنها را ممنوع مىداند ( مانند : گوشت مردار يا حيوانات حرام گوشت ) ، مصرف كند ، هر چند تجاوز به حقوق ديگران نباشد .
ثالثاً براى شخص مصرف كننده زيانبار نباشد ، بدين معنا كه ممكن است غذاى خاصّى براى يك نفر حلال باشد ، امّا براى ديگرى به دليل آن كه بيمار است ، زيانبار و حرام باشد .
رابعاً چگونگى مصرف آن براى جان يا جامعه مفسده نداشته باشد ، هرچند كه غذايى حلال باشد و براى جسم هم زيانبار نباشد . براى نمونه ، غذا خوردن در ظروف طلا و نقره يا غذا خوردن بر سر سفرهاى كه مشروبات الكلى در آن قرار دارد ، در اسلام ، ممنوع شده است .
دو . دو وعده غذا در شبانهروز
در احاديث اسلامى براى تداوم سلامت و شادابى ، خوردن دو وعده غذا در صبح و شام توصيه شده است . اهل بهشت نيز كه در " دار السلام " جاويد هستند ، در همين دو وعده غذا ميل مىكنند : "
وَ لَهُمْ رِزْقُهُمْ فِيها بُكْرَةً وَ عَشِيًّا
؛ « 1 » و روزىشان ، صبح و شام ، در آنجا [ آماده ] است " .
سه . توصيه به كم خورى
پيشوايان دين ، ضمن تأكيد بر كمخورى ، منافع فراوانى را براى آن ذكر كردهاند ؛ مانند : تداوم سلامت بدن ، صفاى انديشه ، نورانيت دل ، رهايى از دام
هامش
( 1 ) . مريم : آيه 62 .