ره نمودها و سفارشهايى كه به بهرهگيرى بيشتر از اين شبها داشتهاند ، همگى به روشنى نشان مىدهند كه اين شبها ، جز در موارد استثنايى ، بايد صرفِ عبادت و ذكر و نيايش و انس با خداى سبحان شوند .
البتّه اين ، بِدان معنا نيست كه نتوان بخشى از شب قدر را به تأليف « 1 » يا بيان معارف و علومى پرداخت كه سطح آگاهى و معرفت مردم را بالا مىبَرَد ؛ بلكه مقصود ، هشدار دادن به اين نكته است كه به بهانه و به استناد احاديثى كه علم را بر عبادات ترجيح مىدهند ، نبايد در شب قدر ، از بركات انس با خداوند و بهره بردن از تضرّع در پيشگاه او ، غافل شد .
هامش
( 1 ) شمارى از علماى بزرگ ، تأليفهاى معروف خود را در شب قدر به پايان بردهاند ، همچون شيخ محمّد حسن ، صاحب جواهر ، كه اين كتاب بزرگ را در شب بيست و سوم ماه رمضان ، تمام كرده است . نيز ملّا هادى سبزوارى ، در بيست و سوم رمضان سال 1261 ، تأليف كتاب منظومه را به پايان رسانده است . همين نكته را درباره مفسّر برجسته قرآن ، علّامه طباطبايى نيز مىبينيم كه تفسير ارزشمند خويش الميزان را در بيست و سوم رمضان سال 1392 ، تمام كرده است . خودِ اين خدمتگزار كوچكِ احاديث اهل بيت عليهم السلام نيز كار تدوين كتاب ميزان الحكمة را در بيست و سوم ماه رمضان سال 1405 ، به فضل الهى به پايان رساندم . همچنين شب بيست و سوم رمضان 1427 ( 24 مهرماه 1385 ) متن اوليه حكمتنامه پيامبر أعظم صلى اللّه عليه و آله تنظيم گرديد و شب بيست و سوم ماه مبارك رمضان 1428 ( 12 مهرماه 1386 ) ملاحظه نهايى آن پايان يافت .