جنگيد و او را كُشت . گفته شده آيه وارد شده در متن كتاب ، درباره او نازل شده و بنا به قولى درباره شخص ديگرى نازل شده است .
ر . ك : الاستيعاب : ج 4 ص 24 ، اسد الغابة : ج 5 ص 76 .
مروان بن حَكَم
مروان بن حَكَم بن ابى العاص ، پسر عموى عثمان ، در مكّه يا طائف به دنيا آمد . چون زمانى كه پيامبر صلى اللّه عليه و آله پدرش را به طائف تبعيد كرد ، او با پدرش بود ، لذا پيامبر خدا را نديد . پيامبر صلى اللّه عليه و آله درباره پدرش فرمود : " واى بر امّت من از دست كسى كه در پشتِ اين مرد است ! " . عثمان ، عموى خود و پسرش را به مدينه باز گرداند و مروان بن حَكَم ، به دخالت در امور خلافت پرداخت . وى در هنگام دفاع از عثمان ، زخم برداشت . او در جنگهاى جمل و صِفّين با امير مؤمنان جنگيد . وى در سال 42 ق ، حاكم مدينه شد . او همان كسى است كه نگذاشت امام مجتبى عليه السلام در كنار جدّش محمّد مصطفى صلى اللّه عليه و آله به خاك سپرده شود . وى پس از يزيد بن معاويه ، نُه يا ده ماه بر مسلمانان ، فرمانروايى كرد و در سال 65 ق ، به هلاكت رسيد .
ر . ك : اسد الغابة : ج 5 ص 139 ش 4848 و ج 2 ص 49 ش 1217 ، الاستيعاب : ج 3 ص 444 ش 2399 .
معاوية بن ابى سفيان
معاوية بن صخر بن حرب بن اميّة بن عبد شمس بن عبد مناف قُرَشى اموى ، مادرش هند ، دختر عُتبة بن ربيعة بن عبد شمس ، همان زنِ جگرخوارى است كه جسد حمزه ، عموى پيامبر خدا را به دندان گَزيد . وى 25 سال پيش از هجرت به دنيا آمد و همراه پدرش ابو سفيان ، بارها با پيامبر خدا جنگيد و سرانجام ، در سال فتح مكّه در سال هشتم هجرى ، به همراه پدرش [ ابو سفيان ] و برادرش يزيد و مادرش [ هند ] اسلام آوردند . عمر ، او را بر حكومت شام گماشت و همچنان در اين مقام بود تا آن كه عثمان ، كشته شد و او خواهانِ خون وى از امير مؤمنان على عليه السلام شد و با آن ايشان جنگيد و پرچم دشمنى با على عليه السلام را برافراشت و لعنت فرستادن به آن بزرگوار را در ميان مردم ، رواج داد . از پيامبر خدا و امامام