مَن دَعا لِظالِمٍ بِالبَقاءِ ، فَقَد أحَبَّ أن يُعصَى اللّهُ فى أرضِهِ . « 1 »
هر كس براى ماندگارى ستمگرى دعا كند ، دوست دارد كه خداوند در زمين ، نافرمانى شود .
و اگر دعا ، براى هدايت آنها باشد ، بىفايده است ؛ زيرا آنها قابليت هدايت ندارند و چنين دعايى ، چه بسا تبعات سياسى اجتماعى زيانبارى نيز داشته باشد .
حديث ديگرى از ايشان روايت شده است كه مىفرمايد :
يَأتى عَلَى النّاسِ زَمانٌ يَدعو فيهِ المُؤمِنُ لِلعامَّةِ ، فَيَقولُ اللّهُ تَعالى : ادعُ لِخاصَّةِ نَفسِكَ أستَجِب لَكَ فَأَمَّا العامَّةُ فَإِنّى عَلَيهِم ساخِطٌ . « 2 »
زمانى فرا مىرسد كه در آن ، مؤمن براى همگان دعا مىكند . خداوند متعال مىفرمايد : " براى خودت دعا كن تا درخواستت را اجابت كنم ؛ همانا من از همگان خشمگين هستم " .
اين حديث ، هر چند از نظر سندْ ضعيف است ؛ ليكن اگر ناظر به جامعهاى باشد كه غالب افرادش ستمكارند و روى از حق برتافتهاند ، مضمون آن ، ايرادى ندارد ؛ زيرا "
إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ
؛ « 3 » خداوند ، آنچه را كه از آنِ قومى است ، تغيير نمىدهد ، تا وقتى كه خودشان آن را دگرگون سازند " .
بر اين اساس ، اولياى خداوند ، نه تنها براى حاميان باطل و دشمنان حق و عدالتْ دعا نمىكردند ؛ بلكه گاه آنان را نفرين مىكردند .
هامش
( 1 ) بحار الأنوار : ج 75 ص 334 ح 69 .
( 2 ) حلية الأولياء : ج 6 ص 175 ، كنز العمّال : ج 11 ص 191 ح 31176 .
( 3 ) . الرعد : 11 .