كردن آن در قلوب با ذكر آيات قرآنى بر اساس اسلوبى پرورشى آغاز مىشود كه آيات قرآنى در برانگيختن عقول و بيدار كردن آن پى مىگيرد .
از آن جا كه پرورش عقل با خوف و رجا در ارتباط است - زيرا انسان به كارى نمىپردازد مگر آن كه در كوتاه مدّت يا در بلند مدّت سودى عايد او گردد - لذا اين حديث با آيه بشارتى آغاز مىگردد كه هدايت را براى خردمندان مقرّر مىسازد و بشارت خير بديشان مىدهد .
شيوه قرآنى آيات ، ظاهر را به ياد فرد مىآورد و او را اندك اندك به سوى حقايقى مىراند كه در آن سوى اين آيات قرار دارد و به همين ترتيب آيه دوم و سوم نيز موجب يادآورى بزرگترين آيات الهى و سپس به حركت واداشتن عقل از راه آن و به وسيله آوردن آيات براى گروهى است كه انديشه مىكنند ، زيرا كسى كه با اين آيات به سوى خدا راه مىيابد درك مىكنند كه اگر توانايى عقل در او نمىبود هرگز نمىتوانست پيوند ميان خدا و آيات بزرگ او را بشناسد .
از آن جا كه دنيا مانع و حجاب بزرگ ميان انسان و عقل اوست زيرا كه منافع زودرس را در نظر او جلوه مىدهد و زندگى اخروى را از ياد او مىبرد لذا بايد اين مانع و حجاب را از ميان برداشت تا فرد بتواند در پرتو عقل خود به حقيقت دست يابد و از همين رو آيهء چهارم و پنجم مطرح مىشود تا مردم را به آخرت تشويق كند و از دنيا بيم دهد و سپس اين دو آيه عقل را به ياد انسان مىآورند : ( أَفَلَا تَعْقِلُونَ ) ، ( أَفَلَا تَعْقِلُونَ ) .
مباحثى پيرامون معارف قرآن كريم (فارسى) — صفحة 139
مساهمون: آژير
ص١٣٩