آغاز حكمت ، ترك لذّتها و پايان آن ، نفرت از چيزهاى نابود شدنى است .
و نيز مىفرمايد :
حَدُّ الحِكمَةِ الإعراضُ عَن دارِ الفِناءِ ، وَ التَّوَلُّهُ بِدارِ البَقاءِ . « 1 »
حكمت ، يعنى روى گرداندن از سراى ناپايدار و شيفتگى به سراى ماندگار .
اكنون با تأمّل در نقش حكمت در تكامل انسان ، روشن مىشود كه چرا خداوند متعال ، كالاى دنيا را ، هر چند بزرگ باشد ، اندك و ناچيز مىشمارد و مىفرمايد :
" قُلْ مَتاعُ الدُّنْيا قَلِيلٌ .
« 2 »
بگو : كالاى دنيا اندك است " .
امّا حكمت را " خير كثير " مىنامد :
" يُؤْتِي الْحِكْمَةَ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً .
« 3 »
به هر كس كه بخواهد ، حكمت مىدهد و هر كه حكمت يابد ، بىگمان ، خيرى فراوان يافته است " .
هامش
( 1 ) ر . ك : دانشنامه عقايد اسلامى : معرفتشناسى / ح 1555 .
( 2 ) نساء : آيه 77 .
( 3 ) بقره : آيه 269 .