متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 182

مىباشد . اگر بر كسى نيكى مىكنى ، آن را بر سرش مزن تا دلش را نشكنى . بدان كه چون نيكىدهش و بردبار باشى ، در پيش چشم خردمندان خوار نگردى . اينك اگر بخت پيروز ، مرا يارى دهد و بر گيتى كامكار گرداند ، چنان نامه‌اى از راستى بسازم كه كژّى و كاستى نپذيرد . و بدين سان يزدگرد چندى گيتى را با دادگرى نگاه داشت . روزگار به دو شاد بود و او نيز به روزگار شاد بود . سپاهيان بيشمارى را به هر سو بفرستاد و پيوسته گيتى را از دشمن نگاه بداشت « 1 » . تا اين كه چون هجده سال از شاهى او بگذشت ، افسرش تيره گشت و بناليد . پس بزرگان و دانايان را به نزد خود بخواند و در پيش تخت زرّين به زانو بنشاند و گفت : بدانيد كه اين روزگار ناپايدار ، نه پرورده را مىشناسد و نه پروردگار را . هيچ به تاج گرانمايگان نمىنگرد و هر شكارى كه بيابد ، آن را شكار مىكند . اكنون روزگار من نيز بسر آمده و به نيرويم شكست آمده است . پس كلاه و نگين شاهى را با سپاه و گنج و ايران زمين به هرمز سپردم . همگى به ما گوش سپاريد و فرمان ببريد و فرمان ما را آرامش جان خود سازيد . اگر چه پيروز با فرّ و يال است و چند سال نيز از هرمز بزرگتر مىباشد . ليك از هرمز آهستگى و خردمندى و شرم و شايستگى مىيابم . يزدگرد ، اين بگفت و يك هفته از آن پس بزيست و سرانجام