متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 890

ميوهء خود را ببارد . درگاه پادشاه نبايد بىسپاه باشد و اين گشودن در گنج است كه سپاهيان را نگاه مىدارد . پس اگر گنج خود را با دادگرى آباد بدارى ، هم خودت از گنج شاد خواهى بود و هم سپاهيانت . زره خود را همچون آرايش تنت نگاه بدار و شايد كه در شب تيره‌اى تو را به كار آيد و هرگز بسيار از نگاهبانان خود بىبيم مشو . بدان كه سرانجام بىگمان روزى مرگ به پيش تو نيز - خواه تيره باشى و يا چراغ درخشان روزگار - خواهد آمد . اردشير - برادر شاپور - كه اين سخنان را بشنيد ، چندى بگريست . شاپور نيز پس از نوشتن اين اندرز يك سال زنده بود و پس از آن درگذشت « 1 » . برفت و بماند اين سخن يادگار * تو اندر جهان تخم زفتى مكار كه آخر همى روز تو بگذرد * چنين برده رنج تو دشمن خورد چو آيين هرمزد و بهمن بود * برين كاخ فرّخ نشيمن بود مى لعل پيش آورم هاشمى * ز خمّى كه هرگز نگيرد كمى « 2 » اكنون كه ديگر ساليان زندگانى من به شست و سه رسيد و گوشم كر گشت ، ديگر چرا از گيتى آيين و فرّ بجويم . اينك داستانهاى شاه اردشير را مىگويم و تو گفتارم را ياد گير .