متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 145

برين گونه گردد بما بر سپهر * بخواهد ربودن چون بنمود چهر چو دشمنش گيرى نمايدت مهر * وگر دوست خوانى نبينيش چهر يكى پند گويم ترا من درست * دل از مهر گيتى بيايدت شست فريدون و مردم به سوى باغ ايرج روى نهادند . باغى كه بيشتر جشنگاه فريدون بود . فريدون با سر ايرج در كنار ، بدان باغ درآمد و بر تخت شاهى ايرج بنگريست كه تهى بود . مشتى خاك برداشت و بر آن تخت افشاند و فرياد زد و موى از سر بركند و اشك از ديدگان بريخت و روى بخراشيد . پس كستى خونين « 1 » ببست و آتش در آن باغ و سرا افكند و درختان سرو آن را بسوخت . آنگاه سر ايرج را در كنارش نهاد و سر سوى آسمان كرد و به درگاه كردگار ناليد كه : اى داور دادگر به اين كشته بىگناه بنگر كه سرش بريده و تنش خوراك شيران آن انجمن گشته . اكنون از درگاهت مىخواهم كه دل آن دو پسر بيدادگرم را آن چنان بسوزانى كه هرگز زين پس روز خوش به خود نبينند . اى كردگار داور از تو مىخواهم كه چندان از روزگار زينهار يابم كه از تخم ايرج ، فرزندى ببينم كه كمر به كينه پدر بندد و همچنانكه ايرج را سر بريدند ، او نيز سر آن دو بيدادگر را ببرّد . هر گاه كه چنين بينم ، زان پس از اين گيتى درگذرم . فريدون برين گونه روزگارى چند بر خاك بنشست و چندان به زارى بگريست كه ديدگانش نابينا گشت . « 2 » و در سراسر اين زمان ، فريدون در بار دادن ببسته بود و پيوسته مىگفت : اى جوان دلاور و پهلوان ، هرگز كسى از تاج داران ، بر آنسان كه تو مُردى نمرد . سرت را اهريمن به خوارى ببريد و تنت به كام شيران شد . و در سراسر ايران