چو جامى گهر بود و منثور بود * طبايع ز پيوند او دور بود
گذشته برو ساليان شش هزار * گر ايدونك پرسش نمايد شمار
نبردى بپيوند او كس گمان * پر انديشه گشت اين دل شادمان
گرفتم بگوينده بر آفرين * كه پيوند را راه داد اندرين
اگر چه نپيوست جز اندكى * ز رزم و ز بزم از هزاران يكى
همو بود گوينده را راهبر * كه بنشاند شاهى ابر گاهبر
همى يافت از مهتران ارج و گنج * ز خوى بد خويش بودى برنج
ستايندهء شهرياران بدى * بكاخ افسر نامداران بدى
به شهر اندرون گشته گشتى سخن * ازو نو شدى روزگار كهن
من اين نامه فرخ گرفتم بفال * بسى رنج بردم به بسيار سال
نديدم سرافراز بخشندهيى * بگاه كيان بر درخشندهيى
مرا اين سخن بر دل آسان نبود * بجز خامشى هيچ درمان نبود
نشستنگه مردم نيك بخت * يكى باغ ديدم سراسر درخت
بجايى نبد هيچ پيدا درش * بجز نام شاهى نبد افسرش
كه گر در خور باغ بايستمى * اگر نيك بودى بشايستمى
سخن را چو بگذاشتم سال بيست * بدان تا سزاوار اين رنج كيست
ابو القاسم آن شهريار جهان * كزو تازه شد تاج شاهنشهان
جهاندار محمود با فرّ و جود * كه او را كند ماه و كيوان سجود
سر نامه را نام او تاج گشت * بفرّش دل تيره چون عاج گشت
ببخش و بداد و براى و هنر * نبد تاج را زو سزاوارتر
بيامد نشست از بر تخت داد * جهاندار چون او ندارد به ياد
ز شاهان پيشى همى بگذرد * نفس داستان را همى نشمرد ( ؟ )
چه دينار بر چشم او بر چه خاك * برزم و ببزم اندرش نيست باك
گه بزم زرّ و گه رزم تيغ * ز خواهنده هرگز ندارد دريغ
[ آمدن سپاه ارجاسپ به بلخ و كشتن لهراسب ]
كنون رزم ارجاسپ را نو كنيم * بطبع روان باغ بىخو كنيم
بفرمود تا كهرم تيغ زن * بود پيش سالار آن انجمن
كه ارجاسپ را بود مهتر پسر * بخورشيد تابان بر آورده سر
به دو گفت بگزين ز لشكر سوار * ز تركان شايسته مردى هزار
از ايدر برو تازيان تا ببلخ * كه از بلخ شد روز ما تار و تلخ
نگر تا كرا يا بى از دشمنان * از آتش پرستان و آهرمنان
سرانشان ببر خانهاشان بسوز * بريشان شب آور برخشنده روز
از ايوان گشتاسپ بايد كه دود * زبانه بر آرد بچرخ كبود
اگر بند بر پاى اسفنديار * بيابى سر آور برو روزگار
هم آنگه سرش را ز تن باز كن * وزين روى گيتى پر آواز كن
همه شهر ايران بكام تو گشت * تو تيغى و دشمن نيام تو گشت
من اكنون ز خلّخ باندك زمان * بيايم دمادم چو باد دمان