چو از دشت نزديك شهر آمدند * كز ان شهر جوينده بهر آمدند
ز يك ميل كرد آفريدون نگاه * يكى كاخ ديد اندر آن شهر شاه
فروزنده چون مشترى بر سپهر * همه جاى شادى و آرام و مهر
كه ايوانش برتر ز كيوان نمود * كه گفتى ستاره بخواهد بسود
بدانست كان خانهء اژدهاست * كه جاى بزرگى و جاى بهاست
بيارانش گفت آنكه بر تيره خاك * بر آرد چنين بر ز جاى از مغاك
بترسم همى زانكه با او جهان * مگر راز دارد يكى در نهان
ببايد كه ما را بدين جاى تنگ * شتابيدن آيد بروز درنگ
بگفت و بگرز گران دست برد * عنان بارهء تيزتك را سپرد
تو گفتى يكى آتشستى درست * كه پيش نگهبان ايوان برست
گران گرز برداشت از پيش زين * تو گفتى همى بر نوردد زمين
كس از روزبانان بدر بر نماند * فريدون جهان آفرين را بخواند
باسب اندر آمد بكاخ بزرگ * جهان ناسپرده جوان سترگ
[ ديدن فريدون دختران جمشيد را ]
طلسمى كه ضحاك سازيده بود * سرش باسمان بر فرازيده بود
فريدون ز بالا فرود آوريد * كه آن جز بنام جهاندار ديد
و زان جادوان كاندر ايوان بدند * همه نامور نرّه ديوان بدند
سرانشان بگرز گران كرد پست * نشست از بر گاه جادو پرست
نهاد از بر تخت ضحاك پاى * كلاه كئى جست و بگرفت جاى
برون آوريد از شبستان اوى * بتان سيه موى و خورشيد روى
بفرمود شستن سرانشان نخست * روانشان ازان تيرگيها بشست
ره داور پاك بنمودشان * ز آلودگى پس بيالودشان
كه پروردهء بتپرستان بدند * سراسيمه بر سان مستان بدند
پس آن دختران جهاندار جم * بنرگس گل سرخ را داده نم
گشادند بر آفريدون سخن * كه نو باش تا هست گيتى كهن
چه اختر بد اين از تو اى نيك بخت * چه بارى ز شاخ كدامين درخت
كه ايدون ببالين شير آمدى * ستمكاره مرد دلير آمدى
چه مايه جهان گشت بر ما ببد * ز كردار اين جادوى بىخرد
نديديم كس كين چنين زهره داشت * بدين پايگه از هنر بهره داشت
كش انديشهء گاه او آمدى * و گرش آرزو جاه او آمدى
چنين داد پاسخ فريدون كه تخت * نماند بكس جاودانه نه بخت
منم پور آن نيك بخت آبتين * كه بگرفت ضحاك ز ايران زمين
بكشتش بزارى و من كينهجوى * نهادم سوى تخت ضحاك روى
همان گاو بر مايه كم دايه بود * ز پيكر تنش همچو پيرايه بود
ز خون چنان بىزبان چارپاى * چه آمد بر آن مرد ناپاك راى
كمر بستهام لا جرم جنگجوى * از ايران بكين اندر آورده روى
سرش را بدين گرزهء گاو چهر * بكوبم نه بخشايش آرام نه مهر