مبحث شانزدهم دربارهء اسلوب قرآن كريم
معناى لغوى اسلوب
« اسلوب » در لغت عرب اطلاقات مختلفى دارد . به راهى كه از ميان درختان مىگذرد ، فن ، صورت ، مذهب و روش ، بينى را از سر تكبر بالا كشيدن ، گردن شير ، و نيز شيوهء متكلم در سخن گفتن ، « اسلوب » گويند . مناسبترين و نزديكترين معنا به معناى اصطلاحى ، كه بعدا خواهد آمد ، معناى اخير ، يا فن و روش - البته فن و روش همراه با قيودى - است .
معناى اصطلاحى اسلوب
اديبان و دانشمندان زبان عربى اين تعريف را براى اسلوب اصطلاح كردهاند : اسلوب شيوهاى ويژه در تكلم است كه متكلم در تأليف سخن و انتخاب الفاظ آن را برمىگزيند ، يا اسلوب روشى ويژه در گفتار است كه گوينده آن را در اداى معانى و مقاصدى كه از كلامش در نظر دارد برمىگزيند ، يا اسلوب سبك و ويژگى در كلام است كه گوينده به آن متفرد است ، يعنى ويژگى گفتار اوست .
معناى اسلوب قرآن
بنابراين ، اسلوب قرآن كريم عبارت است از روش اختصاصى قرآن در تأليف كلام و