مسلم مىافزايد :
ابن شهاب گفت : مرا خبر رسيده است كه آن هفت حرف در امرى واحد است . به طورى كه از نظر حلال و حرام اختلافى در آن نيست .
همچنين بخارى و مسلم روايت كردهاند ( حديث را به نقل از بخارى مىآوريم ) :
عمر بن خطاب گفت :
در زمان حيات رسول خدا شنيدم كه هشام بن حكيم سورهء فرقان را مىخواند به قرائت وى گوش دادم ديدم سوره را بر حرفهاى متعددى مىخواند كه رسول خدا ( ص ) بر من نخوانده است . نزديك بود در نماز به او حمله برم . پس منتظر ماندم تا سلام داد . گريبانش را گرفتم و گفتم : چه كسى اين سوره را بر تو قرائت كرده است ؟ گفت : پيامبر . گفتم : دروغ مىگويى ! به خدا قسم رسول خدا ( ص ) همين سوره را كه تو قرائت كردى به من آموخته است . او را نزد رسول خدا ( ص ) بردم و گفتم : از اين مرد شنيدم كه سورهء فرقان را بر حرفهايى مىخواند كه شما به من تعليم نكردهايد ، حال آن كه شما اين سوره را به من آموختهايد . پيامبر ( ص ) فرمود :
رهايش كن . سپس به هشام گفت : بخوان . و او با قرائتى كه از وى شنيده بودم سوره را خواند . رسول خدا ( ص ) فرمود : سوره همينگونه نازل شده است . سپس افزود قرآن بر هفت حرف نازل شده ، آن را به هريك از اين حروف كه بر شما آسانتر است بخوانيد . « 1 »
3 . مسلم به سند خود از ابى ابن كعب روايت كرده است كه گفت :
در مسجد بوديم ، مردى وارد شد و به نماز ايستاد و سوره را به گونهاى خواند و من آن را بر او عيب گرفتم . سپس شخص ديگرى وارد شد و همان سوره را با قرائتى غير قرائت اول خواند چون نماز را به پايان رسانديم با هم نزد پيامبر رفتيم . عرض كردم : اين مرد در نماز سوره را به قرائتى خاص خواند و من بر او عيب گرفتم ، و اين مرد نيز آن سوره را به قرائتى ديگر مىخواند . رسول خدا ( ص ) به آن دو امر كرد كه بخوانند . خواندند . قرائت آنان را نيكو شمرد . در من حالتى از تكذيب پديد آمد كه به مراتب سختتر از جاهليتم بود . رسول خدا ( ص ) آن حالت
هامش
و او بر من افزون ساخت تا به هفت رسيد » . صحيح البخارى ، كتاب فضائل القرآن ، باب 5 و كتاب بدء الخلق ، باب 6 و صحيح مسلم ، كتاب صلاة المسافرين و قصرها : ح 272 و 819 .
( 1 ) . صحيح البخارى كتاب فضائل القرآن باب 5 ، و 27 كتاب الخصومات باب 4 و كتاب التوحيد باب 29 ؛ صحيح مسلم . كتاب صلاة المسافرين و قصرها . ح 270 .