كردهاند ، پس عمل خود را تمام كن ، و مزد خود را بگير ، و مباش در اين دنيا از بابت گوسفندى كه در زراعت سبزى بيفتد و بخورد تا فربه شود و آن را بكشند و هلاكش در فربهى باشد ، و ليكن دنيا را به منزلهء پلى دان كه بر نهرى بسته باشند كه از آن پل بگذرى ، و هرگز به سوى آن برنگردى ، دنيا را خراب بگذار و عمارت آن مكن كه تو را امر به آبادانى آن نكردهاند .
و بدان كه فردا چون نزد حقتعالى مىايستى از چهار چيز از تو سؤال خواهند كرد : از جوانيت كه در چه چيز آن را كهنه كردى ، و از عمرت كه در چه چيز فانى كردى ، و از مالت كه از كجا كسب كردى و در كجا خرج كردى ، پس مهيّا شو و تهيّهء جواب خود را بگير ، و محزون مباش از آنچه از تو فوت مىشود از دنيا ، كه اندك آن بقا ندارد ، و بسيارش بلاهاى بسيار دارد ، پس تهيّهء آخرت خود را بگير ، و سعى كن در بندگى ، و پردهء غفلت را از او بگشا ، و خود را در معرض عفو و لطف پروردگار خود در آور ، و در قلب خود توبه را تازه كن ، و تا فارغى در عمل و عبادت سعى كن پيش از آنكه اجل رو به تو آورد ، و قضاهاى الهى بر تو جارى شود ، و مرگ ميان تو و آنچه اراده دارى حايل گردد « 1 » .
تمثيل دوّم : در بيان آنكه هرچند تحصيل دنيا بيشتر مىنمائى حرص بر آن زياده مىشود .
به سند معتبر از حضرت امام رضا عليه السّلام منقول است كه : مثل دنيا مثل آب شور دريا است ، هرچند آدمى بيشتر مىخورد تشنهتر مىشود ، تا هنگامى كه او را بكشد « 2 » .
هامش
( 1 ) اصول كافى 2 / 134 - 135 ح 20 .
( 2 ) اصول كافى 2 / 136 ح 24 .