لعمهء نهم در بيان حرمت غناست
بدان كه در حرمت غنا ميان علماى شيعه خلافى نيست ، و شيخ طوسى و علّامه و ابن ادريس رحمه اللّه همه نقل اجماع كردهاند بر حرمتش ، و هميشه از مذهب شيعه معلوم بوده است حرمت غنا ، و در ميان سنّيان خلاف است ، بعضى از ايشان بلكه اكثر ايشان هم حرام مىدانند ، و بعضى از صوفيّهء ايشان و بعضى از علماى ايشان حلال دانستهاند ، و احاديث در باب حرمت آن بسيار است ، و ظاهر بعضى احاديث آن است كه از گناهان كبيره است .
چنانچه كلينى به سند صحيح و سند حسن از حضرت صادق عليه السّلام روايت كرده است ، در تفسير اين آيه كه حقتعالى مدح مىفرمايد : جمعى را كه حاضر نمىشوند نزد قول زور يعنى گفتار باطل ، فرمود : مراد غناست « 1 » .
و به سند حسن از امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است كه : غنا از جملهء گناهانى است كه خدا بر آنها وعيد آتش فرموده است ، و بعد از آن اين آيه را خواندند
وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ يَشْتَرِي لَهْوَ الْحَدِيثِ لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ بِغَيْرِ عِلْمٍ وَ يَتَّخِذَها هُزُواً أُولئِكَ لَهُمْ عَذابٌ مُهِينٌ
« 2 » ترجمهاش اين است : از مردمان كسى هست كه مىخرد سخن لهو و باطل و غافلكنندهء از خدا را تا گمراه سازد مردم را از راه خدا به نادانى ، و استهزا مىكند به راه خدا و دين حق ، براى آن گروه مهيّا شده است عذابى خواركننده « 3 » .
هامش
( 1 ) فروع كافى 6 / 431 ح 6 و 433 ح 13 .
( 2 ) سورهء لقمان : 6 .
( 3 ) فروع كافى 6 / 431 ح 4 .