[ متن رساله ]
اللّهمّ يا من دَلَع لسان الصَّبَاح بُنطق تبلُّجِهِ !
ترجمهء ظاهرش اينكه : مىخوانم آن خدايى را كه بيرون آورد به حكمت كامله وقدرت شامله زبان صباح را ، يا زبان خفتگان را در وقت صباح ، مقارن به گفتن صبح صادق ، يا مىگوييم بيرون آورد بياض صبح نماينده را يا مشعل خورشيد تابنده را ، كه زبان بيان به گفتن ثناى ومنطق روشن فصيح ، كه اشاره باشد به مقتضاى آيهء شريفهء
« وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ وَلكِنْ لا تَفْقَهُونَ تَسْبِيحَهُمْ »
. « 1 »
وَسَرَّح قِطَعَ اللَّيل المُظْلِمِ بغياهِبِ تَلَجْلُجِهِ .
اى آن كسى كه ارسال كرد وروان گردانيد پارههاى شب به غايت تاريك را كه مقارن بود به تردّد ؛ يعنى آنكه تاريكىها به واسطهء دور شدن وروان گردانيدن ، متردّد ومتحرّك بودند . مقصود اين كه از روى دانش به وجود آورد أسباب صبح نوراني را ، واز طريق بينش به عدم بُرد شب ظلمانى را ، تا ظاهر سازد وهويدا گردانَد موجودات را .
وأتْقَنَ صُنْعَ الفَلَكِ الدوّارِ في مَقادير تَبَرُّجِهِ .
اى آن كسى كه محكم وپُر فايده گردانيد آفريدن كواكب وسيّاره را ، يا خلق كردن فلك دوّار در مقدارهاى مزيّن ، از قُرب وبُعد كه ميان كواكب از ثوابت وسيّار واقع
هامش
( 1 ) . سورهء اسراء ، آيهء 44 .