[ 228 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : لَيِّنِ الْقَلْبَ « 1 » تُحْبَبْ
. واز كلام اوست : نرم كن دل خود را تا دوست داشته شوى .
هر كه شد سختْ دل ودرشت سخن * آنكه پيوند اوست ، دشمن اوست
نرم كن دل ، به لطف گوى حديثْ « 2 » * تا بُود دوستيت در هر پوست
[ 229 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : لَيْسَ الشَّيْبُ مِنَ العُمْرِ
. واز كلام اوست : نيست پيرى از زندگانى .
رو جوان مغتنم شمُر طاعت * زانكه گردى چو پير ، نتوانى
در جوانى است قوّت ولذّت * پيرى از عمر نيست تا دانى
[ 230 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : لَيْسَ لِلْحَسُودِ رَاحَةٌ
. واز كلام اوست : نيست مر حسود را راحت .
مىخورَد خونْ حسود وتو غافل * خوش برآ كز أزل شد اين قسمت
كس چه حاجت كه رنج أو جويد * نيست هرگز حسود را راحت
[ 231 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : لَيْسَ لِسُلْطَانِ الْعِلْمِ زَوَالٌ
. واز كلام اوست : نيست مر سلطان علم را زوال .
پيش سلطان كشور علماند * خسروان زمانه ، سرگردان
شاه كشور زوال بيند ، ليك * نيست سلطان علم را نقصان
هامش
( 1 ) . در نسخهء « ح » : قلبك .
( 2 ) . در نسخهء « ح » : سخن .