[ 199 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : فَازَ مَنْ سَلِمَ مِنْ شَرِّ نَفْسِهِ
. واز كلام اوست : فيروزى يافت كسى كه سلامت است از شرّ نفس .
هر كه در اصلِ طينت است شرير * درد ورنجش ز شرّ نفسِ بد است
يافت فيروزىاى ولى آن كس * كه سلامت زشرّ نفس خود است
[ 200 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : فِكاكُ الْمَرْءِ فِي الصِّدْقِ
. واز كلام اوست : آزادى مرد ، در راستى است .
سرو چون راست رُست ، رَست از غم * وز كجى كس ، نديد دل شادى
راست شو تا ز غم شوى آزاد * زان كه در راستى است آزادى
[ 201 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : فِي كُلِّ قَلْبٍ شُغْلٌ
. واز كلام اوست : در هر دلى ، عملي است .
دوست مشمار هر كه را بيني * هيچ كس نيست خالى از خللى
نيست يكدل دو يار در عالم * هست در هر دلى يكى عملي
[ 202 ]
وَقَالَ : فَرْعُ الشَّيءِ يُخْبِرُ عَنْ أصْلِهِ
. وگفت : فرع هر چيز ، خبر مىدهد از أصل أو .
چشم نيكى مدار از بدْ أصل * بيد هرگز نياورد بر سر
مىدهد در فضاى باغ جهان * فرع هر چيز ز أصل خويش خبر
[ 203 ]
وَقَالَ : فَسَدَتْ نِعْمَةُ مَنْ كَفَرَهَا
. وگفت : فاسد شد نعمت آن كس كه كفران نعمت كرد .
بنده با حق چو ناسپاس بود * باز دارد ز خويش رحمت را