حديث از رسول خدا در فضيلت خود حضرت وبرترى آفرينش ايشان وفضيلت قبيله وأهل بيت وى ، آغاز مىشود .
مؤلّف ، در مقدّمه كتاب ، خود را « سيّد » ناميده است وخدا را به خاطر اين كه أو را از ذريّهء پيامبر وتمسّك جويندگان به « سنّت » وى قرار داده ، سپاس گفته است . نكتهء أخير مىتواند قرينهاى بر أهل سنّت بودنِ أو باشد ؛ بويژه كه در سطور پايانى همين مقدّمه توضيح مىدهد كه پس از مناقب قريش ورسول خدا ( ص ) ، به فضايل أبو بكر وعمر وعثمان وعلى خواهد پرداخت وسپس به مناقب آل پيامبر كه عبارتاند از : آل على وآل عبّاس وآل جعفر وآل عقيل ( ! ) وپس از آن به مناقب علماى صحابه ، يك به يك .
أو همچنين يادآورى مىكند كه مجالس چهل گانهء كتاب ، يادداشتهاى ( امالىِ ) أو براي چهل مجلساند وسپس فهرستى از موضوعات مجالس كتاب به دست مىدهد واشاره مىكند كه اين فهرست را براي سهولت استفاده از كتاب ، مىنگارد . گفتنى است برخى مجالس كتاب وى ( از جمله مجلس هشتم ) ، عناوين مستقلّى نيز دارند كه مىتواند مربوط به تدوين قبلىِ وى ( پيش از به هم پيوستن يادداشتها ) باشد .
بجز اين مقدّمه ، در هيچ جاى ديگر كتاب ، عبارتى از مؤلّف ديده نمىشود ، مگر دعاهاى پايان بعضي مجالس وبعضي اصطلاحات در وصف اسناد برخى أحاديث .
ما از تمامى كتاب ، به ذكر مقدّمه وفهرست ، وصفحات آغاز وانجام نسخه ، ونيز مجلس هشتم آن ( مُجتَنى نُزهة الطالب في فضل عليّ بن أبي طالب ) اكتفا مىكنيم وكار تصحيح وانتشار
ميراث حديث شيعه — صفحة 240
مساهمون: مهدى مهريزى
ص٢٤٠