8 . مثنوى فتحنامه ، در تفسير سورهء فتح كه در جمادى الثاني سال 903 ق ، در 1350 بيت به پايان آمده است . ( نسخهء خطّى ، ص 472 - 567 ، حاشية ) .
در خاتمهء آن گويد :
اين زمان اعداد ابياتش بدان * يك هزار وسيصد وپنجاه دان
اين مثنوى نيز بر وزن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن ، سروده شده است .
آغاز :
افتتاح هر سخن ، نام خدا * آن كه زو باشد مفاتيح هُدا
9 . مثنوى در ترجمهء أربعين أمير سيّد على همداني كه به خواهش يكى از صوفيان به نام شيخ شمس الدين محمّد « 1 » به نظم درآورده است ( نسخهء خطّى ص 568 - 574 ، حاشية ) .
وى در موضوع آن گويد :
اربعينى از أحاديث رسول * كان بود در شأن درويشان نزول « 2 »
هامش
( 1 ) . وأو ظاهرا همان شيخ شمس الدين محمد لاهيجى نوربخشى ( متخلص به اسيرى ) است كه شرح مهم « مفاتيح الاعجاز » را بر گلشنراز شيخ محمود شبسترى نگاشته است ( الذريعة ، آقابزرگ تهرانى ، ج 21 ، ص 301 ) شمس الدين محمد لاهيجى پس از وفات سيد محمد نوربشخ در شيراز - موطن ابن همام - رحل أقامت افكند ودر همان جا مدفون گشت . ر ك : مجالس المؤمنين ، قاضى نور اللّه شوشترى ، ج 2 ، ص 150 - 156 .
( 2 ) . همان ، ص 570 ، حاشية .