رسالهء موجز و معروفى است در عرفان و بيان مراتب عشق ، كه مؤلف آن را به سبكِ سوانح العشاق غزالى نگاشته است . اين كتاب را مؤلف زمانى كه در قونيه به سر مىبرده ، از درس فصوص الحكم صدر الدين قونوى ( م 673 ق ) ، تقرير و در 28 لمعه تنظيم نموده است . بر اين كتاب شروح متعددى نوشته شده كه مهمترين آنها اشعة اللمعات عبد الرحمن جامى مىباشد .
[ الذريعة : 18 / 342 ؛ كشف الظنون : 2 / 1563 ؛ منزوى : 1 / 1345 ؛ سپهسالار :
5 / 480 ]
آغاز : الحمد للَّهالذي نور وجه حبيبه بتجليات الجمال فتلألأ نورا . . . كلمهاى چند در مراتب عشق بر سنن سوانح .
انجام :
كى بود ما ز ما جدا مانده * من و تو رفته و خدا مانده
نسخهها :
ش 292 ، از آغاز و انجام افتادگى دارد ، آغاز : اذلال او با اعزاز يكسان جز مراد محبوب او را مراد ديگر نيست امرى بر خلاف مراد محبوب او متصور نى ، انجام :
رباعيه :
ايزد كه نگاشت خامهء احسانش * ابواب كتاب عالم و اركانش
بر لوح وجود زد رقم فهرستى * در آخر كار نام كرد انسانش
نستعليق ، بدون نام كاتب ، قرن 12 ق ، رسالهء سوم مجموعه ، « 43 ر 51 پ » 7 برگ ، سطور مختلف .
لوامع انوار الكشف و الشهود على قلوب ارباب الذوق و الوجود ( شرح قصيدهء خمريه )
( عرفان - فارسى )
از : نورالدين عبد الرحمن بن احمد جامى ( 897 يا 898 ق )
شرح فارسى قصيدهء ميميهء ( قصيدهء خمريه ) ابو حفض عمر بن فارض مصرى ( م 632 ق ) است . اين شرح مشتمل بر ديباچهاى مفصل و چند لامعه است و جامى هر بيت از قصيده را با