اصالة الصّحه « 1 »
اصل صحّت در كارهاى ديگران ، يك اصل عملى است و بدين معنى است كه حكم شود به درستى كارى كه ديگران انجام داده است و اينكه فعل ديگران را حمل بر صحت كنيم .
براى اين قاعده موضوع و محمولى است : موضع آن كارى است كه ديگران انجام داده و درستى و نادرستى آن مشكوك است ، و محمول آن حكم به صحت آن است و حكم بر اينكه آثار صحت را برآن عمل بار كنيم و فرق نمىكند كه آن عمل عبادت باشد يا معامله ، عقد باشد يا ايقاع و . . . گذاشته شود .
اصالة الطهارة « 2 »
هرگاه در طهارت يا نجاست چيزى ترديد كرديم ، با اجراى اصل طهارت حكم به طهارت مىكنيم . مبناى اين اصل روايتى است كه از امام صادق ( عليه السّلام ) كه فرمود : هر چيزى پاك و طاهر است تا علم به نجاست او پيدا كنى .
آيا اصالة الطهارة از مسائل اصولى است يا خير ؟ بنا بر قول صاحب كفاية الاصول چون اين اصل فقط در باب طهارت جارى مىشود نه در جميع ابواب فقه ، به همين دليل از مسائل علم اصول نخواهد بود ، صاحب مصباح الاصول مىگويد : اين استدلال درست نيست چون اگر شرط اصولى بودن مسائل حصول نتيجه در طريق استنباط حكم شرعى است نه جريانش در جميع ابواب فقه و الا مىبايد بسيارى از مباحث اصول مطروحه از علم اصول خارج گردد .
مثل « اينكه : آيا نهى در عبادت دلالت بر فساد منهى عنه مىكند يا خير ؟ » زيرا اين بحث نيز فقط در عبادات از ابواب فقه جارى است .
اصالة الظهور
در جايى است كه متكلم كلامى را گفته كه ظهور در معنايى دارد اما نص
هامش
( 1 ) . اصول استنباط ص 292 .
( 2 ) . الوافية فى اصول الفقه ، ص 184 - بنقل از فرهنگ تشريحى اصطلاحات اصول ص 91 .