عاشورا را كدر ساخت ، و طنين با حشمت بانگ « اللّه اكبر » و وحدت جهت قبله را - كه دل دشمن را آب مىكرد و جان يهود و نصاراى استعمارگر را مىگداخت - دستخوش نابسامانى و تزلزل ساخت . سپس برخى ديگر از جانهاى تاريك و ايادى شر ، به گونهاى ديگر ، به نشر و تكثير كتاب پرداختند .
در سال 1227 هجرى ، شخصى به نام غلام محمد بن - محيى الدّين اسلمى ، در شهر « مدراس » هندوستان ، كتاب « تحفه » را از فارسى به عربى ترجمه كرد ، و به سال 1300 ، محمود شكرى آلوسى ، در بغداد ، به اختصار نسخهء عربى آن پرداخت و به « المنحة الالهيّة ، تلخيص ترجمة التحفة الاثنا عشرية » ناميد ، و در مقدمه ، آن را به سلطان عبد الحميد خان بن سلطان عبد المجيد خان عثمانى تقديم داشت .
و وى را به الفاظ عجيبه ستود : « و قدّمته لاعتاب خليفة اللّه فى ارضه ، و نائب رسوله - عليه الصّلاة و السّلام - فى احياء سنّته و فرضه . . . » [ 1 ] . لكن نظر به كمى وسيلهء طبع و نيز برخى محدوديتهاى سياسى كه در آن وقت ، از طرف حكومت عثمانى برقرار بود ، از چاپ و انتشار آن در كشور عراق جلوگيرى شد . آخر الامر در هندوستان و
هامش
[ 1 ] . ملاحظه مىكنيد كه عالمى چون محمود شكرى آلوسى بغدادى ، سلطان عثمانى را « خليفة اللّه فى الارض » و « نائب الرسول » مىخواند ! اين است تبديل شدن نظام الاهى انبيايى ، به نظام بشرى كذائى . . . و اين است نتيجهء كنار گذاشتن على بن ابيطالب ، و اين است عاقبت اسلام منهاى امامت .