مگر چيزى از عذاب پروردگارشان در حق ايشان كاسته مىشود ؟ هرگز . . .
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَها لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحاها
- و بدان مىنمايد كه روزى كه آن را مىبينند ، ( در دنيا ) جز يك شب يا روز آن درنگ نكرده بودهاند . » / 307 هفتاد سال عمرى كه همه ساعات آن را آرامش خواب يا غفلت نادانى و اشتغال به دنيا و در بايستهاى آن پير كرده بوده ، چه ارزشى دارد ، و چون ارزش آن را با پنجاه هزار سال مدت روز اول از روزهاى آخرت مقايسه كنيم ، چه ارزشى مىتواند داشته باشد ؟ در اين جا شخص متوجه آن مىشود كه عمر او در دنيا روزى يا پارهاى از روز بوده است ، و اين كه سخت در آن كوتاهى كرده و خود را براى رو به رو شدن با روز اهوال و هراسها آماده نساخته است .
شايد معنى « عشيّة أو ضحاها » چنين بوده باشد : روزى كه به شب مىپيوندد يا به ظهر پايان مىپذيرد ، و اين بنا بر عادت عرب در اين گفته ايشان است : آتيك العشية او غداتها يعنى شب يا فرداى آن نزد تو خواهم آمد . . . پس اهل قيامت در آغاز گفتند : چنان مىنمايد كه در دنيا يك روز تمام زيستيم ، سپس روز را بيش از اندازه تصور كردند و گفتند : بلكه نصف روز ، چنان كه پروردگار ما سبحانه و تعالى گفت :
إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا عَشْراً
و گفت :
يَقُولُ أَمْثَلُهُمْ طَرِيقَةً إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا يَوْماً
و گفت :
كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَ ما يُوعَدُونَ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا ساعَةً مِنْ نَهارٍ
.
از خداوند متعال مسئلت داريم كه ما را از جمله كسانى قرار دهد كه رسالت بيم دهنده را دريافته و فهميدهاند ، و آماده براى كوچ كردن به جهان ديگرند ، و ساعت و اهوال آن را فراموش نكردهاند .