و شنيده شد كه چون حواشى ايشان چاپ شد و به نجف رفت فضلاء آن روز نجف با اعجاب و تحسين پذيرفتند .
و خودشان مىفرمودند : وقتى كه اين تعليقات به نجف رفت و به دست فضلا رسيد درخواست كردند كه تعدادى از اين كتاب بدانجا فرستاده شود .
قابل توجّه است كه مرجع بزرگ حواشى مزبور را در حدود پنجاه سال قبل نوشته و منتشر ساختهاند چه آنكه در پايان آن نوشتهاند : قد فرغت من تسويده فى النصف من شوال سنه 1366 يعنى در نيمه شواّل سال 1366 قمرى ، از نوشتن اين كتاب فراغت يافتم .
و از شگفتيها اينكه معظم له در ميان فقها اشتهار خاصّى به « فقيه اهل بيت » پيدا كرده و به قول يكى از بزرگان گويا اين لقب از القاب اختصاصى اين بزرگوار مىباشد .
دقت نظر و عمق فقاهت آن فقيه گرانقدر و نامآور به دوران جوانى ايشان ميرسد .
معظم له براى اين جانب نقل فرمودند كه مرحوم آقاى سيد ابو الحسن اصفهانى قدس سره به من فرمودند اگر مطلبى راجع به نظرهاى من در وسيلة النجاة بنظرتان ميآيد بگوئيد .
آرى مرحوم آية اللّه العظمى سيّد اصفهانى قدّس سره الشريف ، ايشان را كه در آن عصر مدّرس حوزه علميهء قم بودهاند و براى زيارت به نجف مشرف شده بودند به عنوان يك فقيه دقيق النظر شناخته بودهاند و از اينرو از وى مىخواهند كه نظرها و ملاحظات خود را در مسائل كتاب ايشان بازگو كنند .
قدرت معظم له در مسائل فقهى ، وسيع و گسترده بوده كه در يك سفر زيارتى كه به اعتاب مقدسهء ائمه عراق كردهاند در نجف در منزل مرحوم آية اللّه العظمى آقاى سيد جمال الدين گلپايگانى قدّس سره و در حضور ايشان و نيز مرحوم آية اللّه
خورشيد آسمان فقاهت و مرجعيت ( زندگانى سيد محمد رضا گلپايگانى قده ) ( فارسى ) — صفحة 199
مساهمون: على كريمى جهرمى
ص١٩٩