ب ) كسانى كه در آن زمان بودهاند واجب بوده كه در ركاب آن حضرت پيكار كنند و آنها كه در آن زمان نبودهاند بايد با تشكيل مجالس و هيئات عزادارى ، نام آن حضرت كه مساوى با نام قرآن و اسلام است و ياد آن قيام را زنده نگه دارند . اگر در جريان غدير خم نيز همچون واقعهى عاشورا هيئات خيابانى و محافل از روز اول بود ، اينك حقيقت مذهب تشيع براى همگان بهتر روشن بود حتى مخالفان .
ج ) هر گونه اظهار جزع و فزع براى مصائب اهل بيت عليهم السلام خصوصاً حضرت سيدالشهداء عليه السلام كارى پسنديده و موجب ثواب است .
د ) در مورد كارهايى كه موجب جارى شدن خون از بدن مىشود ، اگر جهت و حيث اعجاز قضيه كه بلافاصله به حمام رفته خوب مىشوند ، با اين كه يك جراحت مختصرى چه بسا ، مدتى در بدن مىماند - به خوبى نشان داده شود كسى اشكال نكرده بلكه همگان مبهوت اعجاز آن مىشوند ، اگر براى خوديت و ريا نباشد و فقط براى عشق حسينى باشد .
ه ) دشمنان تشيع حتى گريه كردن را هم خرافه مىدانند تا چه رسد به سينه زدن و زنجير زدن و مانند آن . به هر حال قمه و هر وسيلهى آوردن خون ، واجب كه نيست ، امامان ما هم هيچگاه قمه نزدهاند ، ليكن اگر بتوانند جهت اعجاز آن را نشان دهند كه هتك مذهب جلوه نكند اشكال ندارد .
سؤال 212 : افرادى كه بر اثر جراحات وارده از زنجيرهاى كاردى و قمهزنى در عزادارىها جان مىبازند و مىميرند ، حكمشان چيست ؟
( جواب ) : بسمه تعالى اگر موجب هتك مذهب يا موجب ابتلاء به بيمارىهاى مزبور باشد ، جايز نيست .
اعياد و وفيات مذهبى
سؤال 213 : آيا شركت در مراسم عزادارى و اعياد ائمه معصومين عليهم السلام بهتر است يا تحقيق و مطالعه در امور اعتقادى ؟ با توجه به اين كه معمولا سعى دارم در ايام عزادارى يك جلسه يا يك منبر را استماع نمايم ؟
( جواب ) : بسمه تعالى علم بهتر است . ليكن بايد بين هر دو جمع نمود .