خداوند دربارهء انبيا عليهم السلام مىفرمايد :
« انا اخْلَصْناهُمْ بِخالِصَةٍ ذِكْرَى الدَّارِ ، وانَّهُمْ عِنْدَنا لَمِنَ الْمُصْطَفَيْنَ الْاخْيارِ » ؛ « 1 »
ايشان را با يك امتياز خاصّى خالص كرديم ، آنها با ياد آخرت تكان مىخورند ، آخرت هميشه جلو چشمان آنهاست . انبيا اين گونه بودند . ولى ما در مجالسمان سعى مىكنيم كه جنبهء غفلت را زياد كنيم ، و با انواع و اقسام شيرينىها و گل درست كردنها كه غير از اسراف چيزى نيست ، به مسابقه با يكديگر بپردازيم ، كارى مىكنيم كه آخرت از چشممان دور شود ، در حالى كه مستحب است مؤمن كفنش را آماده كند ، هر روز آن را جلو چشمانش باز كرده ، نگاه كند تا عبرت بگيرد . همچنين مستحب است به قبرستان برود .
اسلام دستور داده است كه حتى الامكان كارى كنيم كه اين غفلتها كم شود .
امّا ادامه روايت :
حضرت عيسى عليه السلام پرسيد : چگونه بود اين محبت دنيا ، عرض كرد : مانند كودكى كه شيفتهء به آغوش مادر است ، اگر جدا شود از او ، گريه كرده و چون مادرش را ببيند خوشحال و خندان مىشود ، ما هم نسبت به دنيا ، آن گونه بوديم وقتى كه دنيا به طرف ما مىآمد ، بسيار خوشحال بوديم ، و اگر به ما پشت مىكرد ، گريان و محزون مىشديم . پرسيد : چگونه طاغوت را اطاعت مىكرديد ، گفت : با اطاعت از گناهكاران . فرمود : الآن در چه حالى هستيد ، عرض كرد : يك شب ما صحيح و سالم به رختخواب رفتيم ، و يكباره چشم باز كرديم و خود را در هاويه ديديم ، پرسيد : هاويه چيست ؟ او پاسخ داد :
هاويه همان سجيّن است ، پرسيد : سجيّن چيست كه در برزخ گرفتار آن هستيد ؟ ( آنها از زمان عيسى بن مريم تا روز قيامت در سجيّن خواهند بود . )
هامش
( 1 ) . ص ( 38 ) آيهء 46 . .