انبيا
خداى متعال ، « مُنَعمٌ عليهم » را در چهار گروه معرفى كرده است كه در رأس آنها انبيا هستند .
انبيا كسانى اند كه از سوى خدا به عنوان رهبرانِ هدايت جامعه معيّن شدهاند . جامعه هر قدر هم در علم و صنعت ترقّى داشته باشد ، اگر نورى از طرف خدا در ميان آن نباشد ، به پرتگاه ضلالت و بيچارگى سقوط خواهد كرد . لذا اگر جامعه يا گروهى مىخواهند سعادتمند شوند ، اوّلين مرحله اين است كه تحت فرمان يك رهبر الهىِ هدايت شده از سوى خدا درآيند ؛ زيرا :
اولًا : هدايت منحصر در هدايت خداست . « قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدى » . « 1 »
ثانياً : خداى متعال راه خروج از تاريكىهاى ضلالت و گمراهى و ورود به نور هدايت و سعادت را پيروى از انبيا مىداند :
« كِتابٌ أَنْزَلْناهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُماتِ الَى النُّورِ بِاذنِ رَبِّهِمْ الى صِراطِ الْعَزِيزِ الْحَميدِ . اللَّهِ الَّذى لَهُ ما فِى السَّمواتِ وَما فِى الارْضِ » ؛ « 2 »
اين كتابى است كه به سوى تو فرو فرستاديم تا مردم را از تاريكىها به سوى نور خارج كنى . نور يعنى راه خداى عزيز حميد ، خدايى كه آنچه در آسمان و زمين است از آن اوست .
آن گاه كه آدم و همسرش از بهشت خارج شدند ، شيطان قسم ياد كرد كه در متن صراط مستقيم ، سر راه بندگان بنشيند :
« قالَ فَبِما أَغْوَيْتَنى لَاقْعُدَنَّ لَهُمْ صِراطَكَ الْمُسْتَقِيمَ ثُمَّ لَاتِيَنَّهُمْ مِنْ بَيْنِ ايْديهِمْ وَمِنْ خَلْفِهِمْ وَعَنْ ايْمانِهِمْ وَعَنْ شَمائِلِهِمْ وَلا تَجِدُ اكْثَرَهُمْ شاكِرينَ » ؛ « 3 »
هامش
( 1 ) « بگو اى پيامبر هدايت خداوند هدايت يقينى است » بقره
( 2 ) . ابراهيم ( 14 ) آيات 1 و 2 . .
( 3 ) . اعراف ( 7 ) آيات 16 و 17 . .