خويش ،
إِلى فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِ
، بفرعون و حشم او ،
فَقالَ إِنِّي رَسُولُ رَبِّ الْعالَمِينَ ( 46 )
گفت من فرستادهء خداوند جهانيانم .
فَلَمَّا جاءَهُمْ بِآياتِنا
، چون بايشان آمد ، بپيغامها و نشانهاى ما
إِذا هُمْ مِنْها يَضْحَكُونَ ( 47 )
ايشان از آن خنده درگرفتند .
وَ ما نُرِيهِمْ مِنْ آيَةٍ
، ننموديم ايشان را هيچ نشانى ،
إِلَّا هِيَ أَكْبَرُ مِنْ أُخْتِها
، مگر همه از يكديگر مهتر و بهتر ،
وَ أَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ
، و فرا گرفتيم ايشان را به عذاب ،
لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ ( 48 )
تا مگر بتوبه بازگردند .
وَ قالُوا يا أَيُّهَا السَّاحِرُ ادْعُ لَنا رَبَّكَ
، گفتند اى جادو ، خوان خداوند خويش [ ما را و خواه از او ]
بِما عَهِدَ عِنْدَكَ
، به آن عهد و پيمان كه نزديك تو نهاده است ،
إِنَّنا لَمُهْتَدُونَ ( 49 )
كه ما بر آن پيمان بخواهيم پائيد و با راه خواهيم آمد .
فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُمُ الْعَذابَ
، چون بازبرديمى از ايشان عذاب ،
إِذا هُمْ يَنْكُثُونَ
ايشان پيمان ميشكستندى « 1 » .
وَ نادى فِرْعَوْنُ فِي قَوْمِهِ
، بانگ زد فرعون در قوم خويش ،
قالَ يا قَوْمِ أَ لَيْسَ لِي مُلْكُ مِصْرَ
، گفت اى قوم نه مراست پادشاهى زمين مصر ،
وَ هذِهِ الْأَنْهارُ تَجْرِي مِنْ تَحْتِي
و ، و اين جويها آنك روان زير من ،
أَ فَلا تُبْصِرُونَ ( 50 )
.
أَمْ
نمىبينيد يا ميبينيد ؟ ،
أَنَا خَيْرٌ مِنْ هذَا الَّذِي هُوَ مَهِينٌ
، من بهام از اين مرد كه خوار است ،
وَ لا يَكادُ يُبِينُ ( 51 )
و نميتواند كه سخن گشايد آسان .
فَلَوْ لا أُلْقِيَ عَلَيْهِ أَسْوِرَةٌ مِنْ ذَهَبٍ
، چرا برو ، دستينهاء زرين نيوكندند و نياراستند ،
أَوْ جاءَ مَعَهُ الْمَلائِكَةُ مُقْتَرِنِينَ ( 52 )
يا چرا به او فرشتگان نيامدند ، دست در دست .
فَاسْتَخَفَّ قَوْمَهُ فَأَطاعُوهُ
، سبك و بىمغز « 2 » در دست آمد او را قوم او ، و ايشان را زبون گرفت ، [ سبك با خود خواند ايشان را ] و تن فراوى دادند ،
هامش
( 1 ) در نسخهء الف : ميشكستنديد
( 2 ) در نسخه ج : بىمزغ