[ درين جهان ]
وَ لا يُلَقَّاها إِلَّا الصَّابِرُونَ
( 80 ) و [ در دل و در زبان ] ندهند اين [ خصلت ] را [ و شكيفتن از افزونى جهان را ] مگر شكيبايان .
فَخَسَفْنا بِهِ وَ بِدارِهِ الْأَرْضَ
به زمين فرو برديم او را و جهان او را با او ،
فَما كانَ لَهُ مِنْ فِئَةٍ
نبود او را گروهى [ كه با ايشان پناهيدى ] ،
يَنْصُرُونَهُ مِنْ دُونِ اللَّهِ
تا او را يارى دادندى فرود از اللَّه ،
وَ ما كانَ مِنَ المُنْتَصِرِينَ
( 81 ) و او خود با ما برنيامد [ و نتاوست كه كين ستدى ] .
وَ أَصْبَحَ الَّذِينَ تَمَنَّوْا مَكانَهُ بِالْأَمْسِ
آن گاه آن مردمان كه توان و كار و بار و حال او مى آرزو كردند خود را
يَقُولُونَ
[ چنان شدند ] كه ميگفتند
وَيْكَأَنَّ اللَّهَ
اى ما بجاى بخشايش و رحمت بدانكه اللَّه
يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ
روزى مىگستراند او را كه خود خواهد از رهيگان خويش ،
وَ يَقْدِرُ
و براندازه مىفروگيرد برو كه خواهد ،
لَوْ لا أَنْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا
اگر نه آن بودى كه اللَّه سپاس نهاد بر ما
لَخَسَفَ بِنا
ما را به زمين فرو بردى [ به آن آرزو كه مر او را ميخواستيم ]
وَيْكَأَنَّهُ لا يُفْلِحُ الْكافِرُونَ
( 82 ) اى ما بجاى رحمت بدانكه سرانجام نيك نيايد ناگرويدگان .
تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ
آنك سراى پسين [ بهشت ]
نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ
كنيم آن را و دهيم ايشان را كه در زمين برترى نجويند ،
وَ لا فَساداً
و نه تباهكارى ،
وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ
( 83 ) و سرانجام نيكو پرهيزگاران را .
مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ
هر كه خصلت نيكو آرد
فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها
او را است به از آن
وَ مَنْ جاءَ بِالسَّيِّئَةِ
و هر كه خصلت بد آرد
فَلا يُجْزَى الَّذِينَ عَمِلُوا السَّيِّئاتِ إِلَّا ما كانُوا يَعْمَلُونَ
( 84 ) پاداش ندهند بدكاران را مگر آنچه ميكردند .
إِنَّ الَّذِي فَرَضَ عَلَيْكَ الْقُرْآنَ
آن كس كه قرآن فرستاد بر تو باز انداخته