كن [ و پيامبرى را شايسته ] .
«
يا زَكَرِيَّا إِنَّا نُبَشِّرُكَ بِغُلامٍ »
اى زكريا ما ترا بشارت دهيم بپسرى ، «
اسْمُهُ يَحْيى »
نام او يحيى ، «
لَمْ نَجْعَلْ لَهُ مِنْ قَبْلُ سَمِيًّا »
( 7 ) كه او را پيش ازين هيچ همنام نكرديم .
«
قالَ رَبِّ »
زكريا گفت خداوند من ، «
أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ »
چون بود مرا پسرى ؟ «
وَ كانَتِ امْرَأَتِي عاقِراً »
و زن من نازاينده «
وَ قَدْ بَلَغْتُ مِنَ الْكِبَرِ عِتِيًّا . »
( 8 ) و من از پيرى بتباهى رسيده .
«
قالَ »
گفت [ فريشته ] . «
كَذلِكَ قالَ رَبُّكَ »
چنين گفت خداوند تو . «
هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ »
كه آن بر من آسان و خوار است ، «
وَ قَدْ خَلَقْتُكَ مِنْ قَبْلُ »
و بيافريديم ترا پيش «
وَ لَمْ تَكُ شَيْئاً . »
( 9 ) و خود هيچ نبودى .
«
قالَ رَبِّ اجْعَلْ لِي آيَةً »
گفت خداوندا مرا نشانى بنماى ، «
قالَ آيَتُكَ »
[ اللَّه تعالى ] گفت نشان ترا آنست . «
أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَ لَيالٍ سَوِيًّا »
( 10 ) كه سخن مگوى با مردمان سه شبانروز [ و زبان بجاى هم چنان كه بود راست ]
«
فَخَرَجَ عَلى قَوْمِهِ »
بيرون آمد [ در آن سه روز ] بر قوم خويش ، «
مِنَ الْمِحْرابِ »
از كوشك خويش «
فَأَوْحى إِلَيْهِمْ »
و بايشان مينمود ، «
أَنْ سَبِّحُوا بُكْرَةً وَ عَشِيًّا »
( 11 ) كه نماز كنيد بامداد و شبانگاه .
«
يا يَحْيى خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّةٍ »
اى يحيى پيغام و دين گير بنيروى «
وَ آتَيْناهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا »
( 12 ) و را پيغام و حكم داديم و نيز كودك .
«
وَ حَناناً مِنْ لَدُنَّا وَ زَكاةً »
و از نزديك خويش او را نيكى داديم و پاكى «
وَ كانَ تَقِيًّا »
( 13 ) و پرهيزكار بود .
«
وَ بَرًّا بِوالِدَيْهِ »
و نوازنده بود و نيكوكار با پدر و مادر خويش ، «
وَ لَمْ يَكُنْ جَبَّاراً عَصِيًّا »
( 14 ) و جبارى نابخشاينده نبود [ بر خلق ] و نه عاصى [ در من ]
«
وَ سَلامٌ عَلَيْهِ »
و سلام بر يحيى «
يَوْمَ وُلِدَ »
آن روز كه زادند «
وَ يَوْمَ يَمُوتُ »
و آن روز كه ميرد . «
وَ يَوْمَ يُبْعَثُ حَيًّا »
( 15 ) و آن روز كه بر انگيزانند وى را زنده .