و گردش روزگار و سال و ماه در زمين در توحيد موحدان بسته تا اين دوازده حرف از زبان موحدان روان است اين دوازده ماه بر نسق خويش و بر هيئت خويش گردان است هر حرفى پاسبان ماهى ساخته و ثبات اين در بيان آن بسته ، آن روز كه قضيهء الهى و حكم ازلى در رسد و خواهد كه بند آسمان و زمين برگشايد و زمين خاكى بر افشاند و روزگار نام زد كرده بسر آيد ، نخست توحيد از ميان خلق بردارد تا نه توحيد ماند نه موحّد ، نه قرآن ميان خلق نه مؤمن . اينست كه مصطفى گفت :
لا تقوم الساعة حتى لا يقال فى الارض اللَّه اللَّه .
إِنَّمَا النَّسِيءُ زِيادَةٌ فِي الْكُفْرِ . . .
الآيه الدّين ملاحظة الامر و مجانبة الرزق و ترك التقدم بين يدى اللَّه سبحانه فى جميع احكام الشرع فالآجال فى الطاعة مضروبة و التوحيد فى عرفانه متّبع و الصّلاح فى الامور بالاقامة على نعمة العبوديّة فالشهر ما سمّاه اللَّه شهرا و العام و الحول ما قدره و بينه شرعا .
5 - النوبة الاولى
( 9 / 49 - 40 )
و هو اللَّه تعالى ع :
إِلَّا تَنْصُرُوهُ
اگر يارى ندهيد رسول را ،
فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ
خداى سبحانه و تعالى يارى داد او را ،
إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا
آن گه كه بيرون كردند او را كافران ،
ثانِيَ اثْنَيْنِ
دوم دو تن
إِذْ هُما فِي الْغارِ
آن گه كه هر دو در غار بودند ،
إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ
آن گه كه يار خويش را گفت [ ابو بكر ] ،
لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا
اندوه مدار كه خداى با ماست ،
فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ
فرو فرستاد خداى ، آرام ايمان بر ابو بكر ،
وَ أَيَّدَهُ
و نيروى و يارى داد رسول خويش را ،
بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها
بسپاههايى كه شما نميديديد ،
وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلى
و سخن كافران ديرينه كرد مغلوب و مقهور ،
وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا
و سخن خداى و تقدير او و مكر او آنست كه زبر است غالب و قاهر ،
وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ . ( 40 )
. خداى تواناييست دانا .
انْفِرُوا خِفافاً وَ ثِقالًا
بيرون شويد [ بغزاء تبوك ] سبكبالان و گرانباران ،
وَ جاهِدُوا بِأَمْوالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ
و جهاد كنيد بمال خويش و تن خويش از بهر خداى ،
ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ
آن شما را به است ،
إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ . ( 41 )
گردانيد .