و خداى گفت :
إِنِّي مَعَكُمْ
من با شماام [ بآگاهى و يارى دادن و نگهداشتن ] ،
لَئِنْ أَقَمْتُمُ الصَّلاةَ
ار نماز بپاى داريد بهنگام ،
وَ آتَيْتُمُ الزَّكاةَ
و زكات دهيد از مال ،
وَ آمَنْتُمْ بِرُسُلِي
و بگرويد بفرستادگان من ،
وَ عَزَّرْتُمُوهُمْ
و ايشان را شكوه داريد و يارى دهيد ،
وَ أَقْرَضْتُمُ اللَّهَ
و وام ( 1 ) دهيد خداى را ،
قَرْضاً حَسَناً
و امى ( 2 ) نيكو ،
لَأُكَفِّرَنَّ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ
به همه حال از شما گناهان شما ناپيدا كنم ،
وَ لَأُدْخِلَنَّكُمْ جَنَّاتٍ
و در آرم شما را در بهشتهايى ،
تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
ميرود زير درختان آن جويها ،
فَمَنْ كَفَرَ بَعْدَ ذلِكَ مِنْكُمْ
هر كه نعمت پوشد و نسپاس گردد پس آن از شما ،
فَقَدْ ضَلَّ سَواءَ السَّبِيلِ
( 12 ) گم گشت از ميان راه راست .
فَبِما نَقْضِهِمْ مِيثاقَهُمْ
بشكستن ايشان پيمان خويش را ،
لَعَنَّاهُمْ
بر ايشان لعنت كرديم ،
وَ جَعَلْنا قُلُوبَهُمْ قاسِيَةً
و دلهاى ايشان سخت كرديم ،
يُحَرِّفُونَ الْكَلِمَ عَنْ مَواضِعِهِ
سخنان من در بعثت محمد ميگردانيدند از جاى خويش ،
وَ نَسُوا حَظًّا
و فراموش كردند بهرهء خويش ،
مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ
از آن پند كه ايشان را داده بودند ،
وَ لا تَزالُ تَطَّلِعُ عَلى خائِنَةٍ مِنْهُمْ
و تو هميشه [ يا محمد ] مطلع باشى بر خيانتى كه از ايشان آيد ،
إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ
مگر اندكى از ايشان ،
فَاعْفُ عَنْهُمْ
در گذار از ايشان ،
وَ اصْفَحْ
و روى گردان ،
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
( 12 ) كه خداى دوست دارد نيكوكاران را .
وَ مِنَ الَّذِينَ قالُوا
و ازينان كه گفتند :
إِنَّا نَصارى
ما ترسايانيم ، [ و خويشتن را نصارى نام كردند ] ،
أَخَذْنا مِيثاقَهُمْ
از ايشان هم پيمان بستديم ،
فَنَسُوا حَظًّا
بگذاشتند بهرهء خويش ،
مِمَّا ذُكِّرُوا بِهِ
از آن پند كه ايشان را
هامش
1 - نسخهء الف : افام . 2 - نسخهء الف : افامى .