4 - النوبة الاولى
( 6 / 32 - 25 )
قوله تعالى
وَ مِنْهُمْ مَنْ يَسْتَمِعُ إِلَيْكَ
و ازيشان كس است كه مىنيوشد به گوش سر به تو
وَ جَعَلْنا عَلى قُلُوبِهِمْ أَكِنَّةً
و ما بر دلهاى ايشان پوششها و غلافها افكندهايم
أَنْ يَفْقَهُوهُ
كه حق را درياوندى
وَ فِي آذانِهِمْ وَقْراً
و در گوشهاى ايشان از حق شنيدن گرانى و بار افكنديم « 1 »
وَ إِنْ يَرَوْا كُلَّ آيَةٍ
و اگر هر نشانى كه ما نموديم به بينند
لا يُؤْمِنُوا بِها
به آن هم بنگروند .
حَتَّى إِذا جاؤُكَ
« 2 » تا آن گه كه آيند به تو ،
يُجادِلُونَكَ
پيكار مىكنند با تو ، و حق را باز ميدهند
يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا
ايشان كه كافر گشتند ميگويند
إِنْ هذا إِلَّا أَساطِيرُ الْأَوَّلِينَ
( 25 ) نيست اين مگر افسانهاى پيشينيان .
وَ هُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ
و ايشان از رنجانيدن رسول خدا مردمان را باز ميدارند ،
وَ يَنْأَوْنَ عَنْهُ
و خود از استوار داشتن وى باز ميايستند ،
وَ إِنْ يُهْلِكُونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ
و هلاك نمىكنند مگر خويشتن را ،
وَ ما يَشْعُرُونَ
( 26 ) و نميدانند .
وَ لَوْ تَرى
و اگر تو بينى
إِذْ وُقِفُوا عَلَى النَّارِ
آن وقت كه ايشان را بر آتش باز دارند ،
فَقالُوا يا لَيْتَنا نُرَدُّ
گويند اى كاشكى كه ما را باز گذارندى ،
وَ لا نُكَذِّبَ بِآياتِ رَبِّنا
و دروغ زن نگيريد ، با سخنان خداوند خويش
وَ نَكُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ
( 27 ) و از گرويدگان بيم « 3 » .
بَلْ
باز نگذارند
بَدا لَهُمْ
آشكارا شد ايشان را
ما كانُوا يُخْفُونَ مِنْ قَبْلُ
آنچه پنهان ميداشتند پيش از اين « 4 »
وَ لَوْ رُدُّوا
و اگر ايشان را باز گذارندى با دنيا
لَعادُوا
باز گرديدندى
لِما نُهُوا عَنْهُ
هم باز آنكه گفته -
هامش
( 1 ) - نسخهء الف : او كنديم .
( 2 ) - چنين است در نسخهء الف و ج .
( 3 ) - بيم باشيم .
( 4 ) - نسخهء الف : پيش فا .