وَ لَنْ تَجِدَ لَهُمْ نَصِيراً ( 145 )
و ايشان را فريادرسى و يارى نيابى .
إِلَّا الَّذِينَ تابُوا
مگر ايشان كه توبه كنند ،
وَ أَصْلَحُوا
و كار خود [ و دلهاى مردمان تباه گشته ] باصلاح آرند ،
وَ اعْتَصَمُوا بِاللَّهِ
و دست باللّه زنند ،
وَ أَخْلَصُوا دِينَهُمْ لِلَّهِ
و دين خويش خداى را پاك كنند ،
فَأُولئِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ
آن گه ايشان با مؤمناناند ،
وَ سَوْفَ يُؤْتِ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ
و دهد خداى مؤمنانرا ،
أَجْراً عَظِيماً ( 146 )
مزدى بزرگوار .
النوبة الثانية
قوله تعالى :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا آمِنُوا بِاللَّهِ
- ابن عباس گفت : سبب نزول اين آيت آن بود كه عبد اللَّه بن سلام و اسد و اسيد پسران كعب ، و ثعلبة بن قيس و و يامين بن يامين و برادر زادهء عبد اللَّه سلام ، سلمه و خواهرزادهء وى سلام ، اينان مؤمنان اهل كتاباند ، پيش مصطفى ( ص ) شدند ، و گفتند : يا رسول اللَّه ! ما ايمان ميآريم به تو ، و به قرآن كتاب تو ، و به موسى و بر تورات كتاب وى ، و به عزير ، و بيرون ازين هر چه هست از كتاب و رسل ايمان بدان نياريم . مصطفى ( ص ) گفت :
نه ، كه ايمان آريد به خدا و برسول وى محمد ، و بكتاب وى قرآن ، و بهر كتاب كه پيش از قرآن فرو آمد . ايشان گفتند : نكنيم . پس ربّ العالمين اين آيت فرستاد ، ميگويد : اى شما كه به محمد و به قرآن و به موسى و به تورات گرويدند ،
آمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ
باللّه بگرويد ، و برسول وى محمد ، و بكتاب وى قرآن ، و بهر كتاب كه پيش از وى فرو فرستاده آمد : تورات و انجيل و زبور و جز از آن از كتب و صحف .
پس كفّار اهل كتاب را گفت : ايشان كه ايمان نياوردند ، و به خدا كافر شدند و بفريشتگان ، يعنى جهودان كه به جبرئيل كافر شدند ، و بت پرستان گفتند : الملائكة بنات اللَّه .