" فَبِما رَحْمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنْتَ لَهُمْ وَ لَوْ كُنْتَ فَظًّا غَلِيظَ الْقَلْبِ لَانْفَضُّوا مِنْ حَوْلِكَ فَاعْفُ عَنْهُمْ وَ اسْتَغْفِرْ لَهُمْ وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ فَإِذا عَزَمْتَ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ . . "
« نرمى تو با مردم از رحمت خداوند بود اگر تند و سختدل مىبودى مردم از دور تو پراكنده مىشدند ، از آنان عفو كن و براىشان طلب مغفرت نما در كار با آنان مشورت كن وقتى تصميم گرفتى بر خداوند توكل نما » .
البته مراد آيه شريفه ، مشاوره در كارها و اقدامات اجتماعى است كه به لحاظ آثار و اهداف ، كدام روش خوب است و كدام خوبتر و كدام ناصواب ؟ نه مشاوره در تشريع و تقنين أحكام كه نه آيه بر آن دلالت دارد و نه با مفهوم رسالت و اساس دين مناسبتى دارد .
آيه مخصوصه زمامدار است كه در كارها با اطرافيان خود به رأىزنى بپردازد ولى در اينكه رأىزنى لازم است يا مستحب و راجح ؟ تا انس بيشترى بين رهبر و اطرافيان او واقع شود دو احتمال وجود دارد « 1 » .
به هر صورت اين مشوره شبيه مشورت رئيس دولت با وزيران در جلسات هفتهاى مىباشد و اللّه العالم .
هامش
( 1 ) - سياق آيه احتمال دوم را تقويت مىكند بنابر اينكه عفو و استغفار بر آن حضرت ( ص ) واجب نبوده است .