مىرسد ، مىفرمايد :
« ذلِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ فَاعْبُدُوهُ »
« 1 » متفرع مىكند ؛ يعنى ربوبيت هم علت عبادت است و هم موضوع عبادت ، لذا انسان بايد پرودگار خود را پرستش كند .
شفاعت پيغمبر اكرم صلى الله عليه وآله و سلم
تعظيم كردن ديگران عيب ندارد . تعظيم كه به عنوان عبادت نباشد هيچ اشكالى ندارد ؛ ولى دقت لازم مىخواهد تا انسان به افراط و تفريط نرسد ؛ يعنى همه بايد دقت كند تا كارهايش به حدى شرك نرسد . از طرف ديگر نبايد بدون جهت كسى ديگر را به شرك متهم كند . يكعده هستند كه كارخانه شرك سازى دارند و هميشه شرك توليد مىكنند . كار آنان اين است كه مسلمانان را متهم به شرك كنند . هر دوى اين كار اشتباه است . عبادت از نظر قرآن همين است كه انسان در مقابل پروردگار خود تذلل و كرنش نشان بدهد و او را به عنوان رب تعظيم كند . اما شفاعت خواستن يا انبياء را شفيع قرار دادن در نزد خدا هيچ اشكالى ندارد . هيچ كس پيغمبر مكرم اسلام صلى الله عليه وآله و سلم را به عنوان ربّ قبول ندارد ؛ ولى آنحضرت صلى الله عليه وآله و سلم مقام شفاعت را دارد و شفيع قرار دادن او در نزد خدا جايز است . پيغمبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله و سلم هم در دنيا مقام شفاعت را دارد و هم در آخرت ، در دنيا و آخرت مقام شفاعت به او داده شده است . قرآن مجيد
هامش
( 1 ) - انعام / آيه 102