كند . در خيلى از آيات قرآن مسئله عبادت بر ربوبيت حضرت حق جل جلاله پيوند خورده است . عبادت در واقع به انواع مختلف انجام مىشود ، عبادت يك نوع تذلل و كرنش در برابر خالق است ، كرنش و تذلل از خود مظاهر مختلف دارد . به عنوان نمونه ركوع ، سجود ، دعا كردن ، حاجت خواستن ، خود را ذليل دانستن ، قدرت و عظمت خدا را درك كردن و بعضى چيزهاى ديگر همه از مظاهر تذلل حساب مىشوند . بايد انسان در اينگونه موارد احتياط كند تا خداى نخوسته ناخود آگاه به عبادت و پرستش غير خدا گرفتار نشود .
عبادت غير خدا به هيچ وجهى جايز نيست و خداست كه خالق ماست ، خداست كه رازق ماست ، خداست كه خالق و سر پرست ماست ، خداست كه به ما رزق مىدهد و خداست كه به ما اجر و پاداش مىدهد . پس بايد ما او را پرستش كنيم و از پرستش غير او در هر شرايطى اجتناب نماييم . تذلل كردن در پيشگاه موجودى لايتناهى يك امرى عقلى است ، عقل ما حكم مىكند تا چنين موجودى را بهعنوان سرپرست ، بهعنوان رازق و مالك ، به حافظ صحت و سلامتى ، بهعنوان خالق مرگ و زندگى خود پرستش كنيم و غير اورا سزاوار پرستش ندانيم . اين موجود لايتناهى كيست ؟ او نيست مگر خداى واحد توانا ، خداى عالم و قدرتمند ، با توجه به چنين اوصافى انسان حق ندارد كه جز خداى خود كسى ديگر را عبادت نمايد . در سوره مباركه حمد كه در ابتداى قرآن مجيد واقع شده است ؛ مىفرمايد :
« الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ »
در عبادت كه