به دستورات دين خود عمل مىكند و خدا را نيز بهصورت شايسته پرستش مىكند و نفس خود را هميشه تحت فشار قرار داده و مىسوزد . وقتىكه انسان اين همه رنجها و مشقتها را تحمل كند معلوم است كه مىسوزد ، سوختن در راه خدا نفس انسان را پخته مىسازد ، روح انسان را شفاف مىكند . انسان به كمال لايق خود نزديك مىشود . سرانجام مستحق بهشت مىشود و به مقام قرب الهى براى هميشه جاى پيدا مىكند .
« وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ »
عبادت خدا در واقع به خود انسان برمىگردد و هيچ فايدهى براى خدا ندارد كه بگوييم " نعوذ بالله " خدا براى عبادت ما محتاج است . عبادت براى خود انسان است ؛ زيرا عبادت است كه انسان را به كمال لايقش مىرساند ، عبادت است كه روح انسان را نورانيت و كرامت مىبخشد .
عبادت مخصوص خداست
ما انسان را براى عبادت آفريديم . اين موضوع را دانستيم كه هر كارى را كه انسان براى رضاى خدا انجام دهد عبادت است ؛ اماّ موضوع مهم ديگرى در اينجا است كه بايد آن را نيز بدانيم كه عبادت مخصوص خدا است و جز خدا هيچ كسى ، حتى انبياى الهى و حتى بهترين آنان حضرت پيغمبراسلام صلى الله عليه وآله و سلم نيز سزاوار عبادت و پرستش نيست . بايد انسان مواظب خود باشد كه به عبادت خدا كسى را شريك نسازد . جايز نيست كه انسان غير از خداى واحدى كه پروردگار تمام مخلوقات است كسى ديگر را عبادت