مىدهيم . " انا لها " نيست كه ضمير بهسوى آسمان برگردد . كلمه " لها " در اين آيه نيامده است ؛ بلكه مىفرمايد :
« وَ إِنَّا لَمُوسِعُونَ »
ما وسعت دهندگانيم ؛ اگر مىگفت : « وَإِنَّا لَمُوسِعُونَ " لها " » يا « لمُوسِعُونها » مىبود . اقلًا يك ضميرى وجود ميداشت كه به آسمان بر مىگشت . درحالىكه آيه مباركه مىفرمايد : ما آسمان را با دست قدرت خود ساختيم و ما وسعت دهندگانيم . در اين آيه مباركه دو سؤال مهم علمى مطرح مىشود كه مطرح كردن آنها در اينجا مناسب است .
سؤال اول : خداوند جل جلاله چه چيز را وسعت مىدهد ؟
سؤال دوم : آيا مراد از آسمان خود همين فضا است يا كرات آسمانى ؟
در رابطه به سؤال دوم كه آيا مراد از آسمان خود فضا است يا خير ؟ قبلا عرض كردم كه ظاهر " سما " خود آسمان است ، همين فضاىكه ما آن را آسمان مىگوييم ؛ ولى اگر ما كلمه " سما " را حمل كنيم بر كرات آسمانى مانند شمس ، ستارهها و ساير كواكب ، خلاف ظاهر آيات قرآن است و يك نوع تأويل بدون دليل مىباشد . ظاهر
« وَ السَّماءَ »
آسمان است ؛
« وَ السَّماءَ بَنَيْناها »
در مرحله بعدى اين مشكل پيدا مىشود كه امر عدمى قابل ساختن نيست . مثلًا چيزى كه وجود ندارد بگوييم ، ما آن را بناء كرديم و يا ساختيم . كلمه بناء و يا ساختيم ، بايد به يك چيز موجود نسبت داده شود ، اگر نسبت بناء و ساختن يا آفريدن ، به چيزىكه وجود نداشته باشد داده شود ، اشتباه است . اين موضوع يك بحث بسيار پيچيده است و تا در همين اواخر براى هيچكس دليلى وجود نداشت كه بگوييم آسمان يك چيزى موجود است . همه فكر مىكردند كه