اجتناب از غرور و تكبر
در منبر رفتن و تبليغ نمودن خود مغرور نشويد . حالا ممكن است صداى شما خوب باشد و مردم را وادار به گريه كند ؛ ولى گريه كردن مردم چيزى است كه فقط نفس شما را راضى مىكند ، فايده معنوى براى شما ندارد . خداوند جل جلاله به مقبوليت صداى و حرفهاى جذاب شما توجه ندارد . خدا از شما اخلاص مىخواهد . اگر در گفتار شما اخلاص وجود داشته باشد ، خداوند جل جلاله آن را قبول مىكند و الّا اگر براى شهرت طلبى و رياكارى باشد ، نهتنها مورد قبول پروردگارجل جلاله واقع نمىشود ؛ بلكه عمل شما از اساس باطل مىشود .
از شخصى نقل مىكند ، كه مىگويد : يكوقت روى منبر رفتم ، قبل از من ديگران نيز صحبت نموده بودند . آنها از وقايع روز عاشورا و گرماى كربلا و تشنگى اهلالبيت امام حسين عليه السلام زياد گفته بودند ؛ وقتى نوبت به من رسيد همه چيز گفته شده بود و من نخواستم تكرارى صحبت كنم ؛ زيرا خاتمالواعظين بودم و بايد چيزهاى تازه صحبت مىكردم ؛ گفتم مردم مىدانيد كه در روز عاشورا چه خبر بود ؟ هواى كربلا در روز عاشورا چنان سرد بود كه درجه هوا چندين درجه زير صفر قرار داشت . آبها را يخبسته بود و زمين كربلارا برف فرا گرفته بود ؛ اطفالهاى امام حسين عليه السلام زير خيمهها ، بدون لحاف و بدون وسايل گرم كننده نشسته بودند . همهگى از شدت سرما مىلرزيدند . وقتى اين حرفها را گفتم ، همين مردم ساده كه تا چند دقيقهى قبل ، براى تشنگى اطفال امام و گرماى كربلا گريه مىكردند ، شروع كردند به گريه نمودن . اينبار براى سرما خوردگى اطفال آنحضرت عليه السلام گريه مىكردند . مىبينيد كه اين گونه افراد دين خدا را به مسخره مىگيرند و با عقايد مردم بازى مىكنند ؟