همه بايد تلاش كنند تا زندگانى براىشان معنى مفهوم پيدا كند . كسى كه كار و فعاليت ندارد بهترين سرمايه خود را از دست مىدهد ؛ مگر سرمايه بالاتر از عمر براى انسان وجود دارد ؟ شخص تنبل نه تنها سرمايه خود را از دست مىدهد ، بلكه در قبال آن سرمايه عظيم ، مسئوليت سنگينى را نيز متحمل مىشود . زندگانى انسان در كرهى زمين بدون حساب نيست و در قيامت از آن سؤال مىشود . فلهذا انسان در مصرف عمر خود بايد دقت نمايد تا بيهوده مصرف نشود .
قرآن مجيد به عمر قسم ياد مىكند ؛ معلوم است كه قسم به يك چيزى با ارزش ياد مىشود و حتى انسانها نيز چنين است ؟ به عنوان مثال اگر كسى قسم ياد كند چه مىگويد : ؟ به لباسهاى كهنهام قسم ! اگر به لباسهاى كهنه خود قسم ياد كند مردم به او مىخندند ؛ زيرا لباسهاى كهنه بىارزش است و كسى به چنين قسم اعتنا نمىكند ؛ ولى اگر بگويد : به جان بچهام قسم ، همه قبول مىكنند ، چونكه مردم مىفهمند او بچه خود را دوست دارد و جان بچه نزد او داراى ارزش است . چنين قسمى در بين مردم عقلايى است ؛ براى اينكه انسان بچه خود را دوست دارد . قسم خوردن به چيزى بسيار مهمى كه داراى ارزش باشد از نظر عقلايى درست و قابل بذيرش است .
فرصتها
« وَ الْعَصْرِ ، إِنَّ الْإِنْسانَ لَفِي خُسْرٍ »
خداوند متعال جل جلاله به وقت ، قسم ياد مىكند و مىخواهد أهميت آن را براى انسان بفهماند . وقت در نزد پروردگار ارزش دارد . قسمهاى قرآنى هركدام نكتهى دارد كه انسان را متوجه خود مىكند . قسمهاى قرآن داراى نكتههاى است كه از هركدام آنها ، صدها نكتهى ديگر بهدست مىآيد . يعنى بين قسم و بين مقسّم به ، علاقهى وجود دارد . درآيه مباركه فوق ، علاقه بسيار واضح و روشن است و