را در راه خدا و خدمت به خلقالله مصرف نمايد . اگر انسان مال و ثروت داشته باشد ، بايد به فقرا و مستمندان كمك كند ، به خويشاوندان خود صله رحم انجام دهد ؛ تمام اينها به نفع خود انسان است و براى خودش بر مىگرد .
متأسفانه عدهاى هستند كه مال و ثروت دارند ؛ ولى از آن استفاده خوب نمىتوانند ؛ يعنى حُبّ دنيا آنها را بهجايى مىرساند كه نه خود از آن استفاده مىبرند و نه به ديگران كمك مىكنند . اين عده تمام ثروت و دارايى خود را ذخيره مىكنند ، بدون اينكه خمس و زكات آن را حساب نمايند . اينگونه سرمايه طوق آتش است ؛ چرا كه در دنيا حُبّ و دوستى آن انسان را مىسوزاند و در ميدان قيامت ، حساب دهى آن انسان را بهسوى آتش جهنم مىكشاند . سزاوار است كه انسان درهمين دنياى مادى از حاصل عمرش براى قيامت خود ذخيره كند . اگر انسان از عمر خود درست استفاده كند و به فكر آخرت باشد ، يقيناً مقام و منزلت بالايى پيدا مىكند و در ميدان حساب نيز رستگار خواهد شد .
نظام آفرينش
قرآن مجيد مىفرمايد : انسان در زيان است ، مگر كسانىكه به خدا ايمان آورند و هدفمند زندگانى كنند ؛ هدف يعنى جهان بينى ، كسى كه جهان بينى ندارد انسان درستى نيست ؛ زيرا شرط اول انسانيت جهانبينىاست ؛ مگر اين جهان مجلل را با اين همه زيبايى و بزرگى و اين همه امكانات و ستارههاى درخشان و اين همه معادن در داخل كرهى زمين را مردم نمىبينند ؟ مسلماً همه مىبينند و كسى آن را نمىتواند انكار كند ؛ چه آنهايى كه به وجود خدا ايمان دارند و چه آنهايى كه منكر وجود او هستند ؛ براى اينكه كائنات محسوس است و هر چيزى محسوس قابل انكار نيست . چرا انسان جهانبينى مشخص نداشته باشد ؟ تنها چيزى كه براى انسان أهميت مىدهد ، جهان بينى است ؛ زيرا هيچ انسان هدفمند نمىتواند بدون