« إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ »
قرآن مجيد در آيه قبل قسم ياد مىكند كه انسان در زيان است ؛ ولى در آيه بعد استثناء حكم كلى را كه ( انسان در زيان است ) بيان مىكند و مىفرمايد : مگر كسانىكه ايمان دارند و عمل صالح انجام مىدهند .
وقت از نظر قرآن آنقدر مهم است كه به آن قسم ياد مىكند . قسم به زمان كه انسان در زيان است ؛ مگر كسانىكه به خداى واحد قهّار ايمان داشته باشد و به احكام دين عمل نمايد . متأسفانه عدهاى از مردم به وقت كوچكترين توجهى ندارند و هيجگونه ارزشى براى آن قايل نيستند . اين عده بدون جهت عمر گرانبهاى خود را بيهوده از دست مىدهند ، نه به خدا ايمان مىآورند و نه به احكام دين عمل مىكنند ؛ يعنى عمر خود را در راههاى ناپسند مصرف مىكنند . روز قيامت اين عده در زيان هستند و بعبارتى خسرالدنيا والآخرة مىشوند ؛ بىتوجهى به عمر اسراف بزرگى است و پشيمانى زيادى را بهدنبال دارد ، آنوقت انسان متوجه اين ضرر بزرگ خواهد شد كه كار به آخر رسيده و پشيمانى برايش سودى ندارد .
عدهاى از مردم در دنيا براى خوشگذرانى و لذتهاى حرام زندگانى مىكنند و عمرشان به بطالت مىگذد ؛ اما عدهاى ديگر براى خوش خدمتى براى بىگانهها عمر خود را هدر مىدهد . هردو دسته عمر خود را با خوارى و ذلت سپرى مىكنند . و قتى مىميرند با دست خالى و شرمنده وارد ميدان حساب مىشوند . قرآن مجيد حالات كسانى را بيان مىكند كه از دين حق فرار مىكنند و به خالق خود ايمان و اعتماد ندارند . در واقع هدف خلقت خود را درست نفهميدهاند و مثل حيوان زندگى مىنمايند . آنها هيچگونه تكامل معنوى ندارند ، آنان در واقع بدتر از مردهها هستند و به همين علت در روز قيامت ضرر زيادى مىبينند .