« أَلْهاكُمُ التَّكاثُرُ » « حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقابِرَ »
اين آيه مباركه موضوعات مهمّى را بيان مىكند كه هم جنبه اخلاقى دارد و هم جنبه اجتماعى . مىفرمايد : تفاخر و مباحات شما را بهيكديگر مشغول كرد و شما را از اهداف واقعى تان بازداشت .
افزون طلبى و تفاخر
اين موضوع از ابتداى خلقت بشر ، تا امروز در جوامع انسانى به يك درد بىدرمان تبديل شده است و از وضعيت أسفبار اخلاقى بشر حكايت مىكند . بعضىها به مسائل بسيار جزئى فكر مىكنند . به قوم خود ، به خانواده خود ، به فرزندان خود و حتّى به مال خود افتخار مىكنند ؛ به آن چيزهايى مباهات مىكنند كه كوچكترين ارزشى ندارند . بهعنوان مثال قوم من بهتر از قوم شماست ، پدر من و پدر كلان من در فلان وقت چه كاره بودند ، فرزندان من چنين و چنان اند . در مجموع به چيزهاى فخر مىنمايند كه هيچ نفعى به حال آنها ندارند . اگر انسان از جنبههاى مثبت گذشتهگان خود براى تشويق ديگران ياد آورى نمايد خوب است كه با ذكر كارنامه آنها ديگران به كارهاى خير تشويق شوند . اگر چنين نباشد افتخار به قوم جاهل و به پدران كم عقل ، نشانهى اوج بىعقلى انسان است . حتّى اگر قوم انسان و يا پدران انسان خوب بوده باشند ؛ چه نفعى براى فرزندان خود دارند ؟ چرا انسان وقت خود را به بيهودگى صرف كند و چرا براى خود و براى جامعه